Yanımızda kalanlar, içimizde ölenlerin yerini tutar mı
Boş bir sandalyeye ilişir gibi oturur mu gidenin sızısı?
Yeni bir ses, eski bir sessizliği bastırır mı,
Yoksa her gidenin ardından, içimizde bir şehir mi yıkılır

Bir yer değişimi değil ki bu, bir eksilme,
Giden, kalbin en kuytu köşesini de alır götürür.
Kalanlar ne kadar sarılsa da o derin kesiğe,
Her dokunuş, gidenin yokluğunu bir kez daha büyütür.

Göz bakar, görür de yanındakinin çabasını,
Ama ruh, o siyah beyaz hatırada asılı kalır.
Yarayı saran el merhem olur belki tenine,
Fakat içindeki o fırtınayı hangi rüzgar dindirir

Tutmaz... Ne gidenin gölgesi silinir duvarlardan,
Ne de kalanlar doldurabilir o muazzam boşluğu.
Biz sadece öğreniriz, içimizdeki mezarlarla yaşamayı,
Ve yüzümüzde sahte bir tebessümle, hayata yürümeyi.


(Kor)