Öldüm diye üzülme çocuk,
senden çok daha önce öldü insanlık.
Ben merhameti en son
ekmek verdiğim köpeğin gözlerinde gördüm.

Gözyaşını harcama çocuk,
bu dünya vicdanını çoktan kaybetti.
Büyüklerin merhamet dediği şey,
çıkarın bittiği yerde tükendi.

Sen sıcaklığı insanlarda arama,
insanın kalbi artık taştan da soğuk.
Ben en gerçek sevgiyi,
başını dizime koyan bir sokak kedisinde,
en dürüst bakışı ise
hiç konuşmayan bir ağacın yaprağında gördüm.

Büyüdükçe öğreneceksin çocuk,
en büyük kalabalıkların en yalnız yerler olduğunu.
İnsanların sustuğu şeyleri,
kaldırım kenarındaki kırık bir taş anlatır bazen.
Biz ne zaman unutursak paylaşmayı,
o zaman soğur gökyüzü, o zaman kararır gündüz.

Sen adalet arama masalların bittiği bu şehirde,
yalan, süslü cümlelerin arasına saklanmış
Dost dediklerinin gölgesi bile
güneş çekilince çekip gider yanından.

Ben samimiyeti en son
soğukta birbirine sarılan iki serçede,
vefayı ise
yıllardır aynı rüzgâra direnen yalnız bir çınarda gördüm.

Bu yüzden ağlama, bırak dökülsün sahtelikler,
dokunma kirli kalabalıkların dünyasına,
bırak, onlar kendi karanlığında çürüsün.
Sen sadece merhameti sakla göğsünde,
çünkü bu dünyayı kurtarırsa,
yine senin o lekesiz, o temiz çocukluğun kurtaracak...


(KOR)