Temmuz sıcağında buz tutar mı bir insan
Tutarmış... Sen gittiğinden beri her yaz, en kavurucu temmuz gecelerinde bile üşüyor düşlerim. Çünkü benim güneşimdi gözlerin; sen gittin, ben karanlığın ayazında kaldım.

Ama sanma ki yokluğun seni benden kopardı. Bir temmuz gecesi düşmüştün ya yüreğime; işte o gün bugün, ne o düşüş bitti ne de kalbimdeki sızın dindi.

Sevgi neydi biliyor musun Yan yana konforlu koltuklarda oturup esnemek değildi. Sevgi; aradaki mesafeleri, yolları, şehirleri ve hatta imkansızlıkları hiçe saymaktı. Sevgi, bir insanın adını her duyduğunda sol göğsünün altında bir serçenin kanat çırpmasıydı.

Aşkın en güzeli, her an bitecekmiş gibi korkarak değil, ölümsüzlüğe inanarak yaşanandı. Tıpkı bizimki gibi. Dokunmadan, görmeden, sadece ruhun ruha değmesiyle harlanan o kutsal yangındı aşk.

Sen yanımda olmasan da... Ben aşkımı her gün seninle yaşıyorum, seninle büyüyorum.

Sabah uyandığımda içtiğim ilk çayda senin kokun var.
Sokakta yürürken rüzgarın fısıltısında senin sesin var.
Gece başımı yastığa koyduğumda, rüyalarımın başrolünde yine o eşsiz gülüşün var.

Fiziken uzak olmak, ruhen ayrılmak demek değildir sevgilim. Sen benim aldığım nefeste, damarımdaki kanda, dilimdeki duadasın. İnsanlar yanındakini bile unuturken, ben uzaktaki seni her saniye yeniden doğuruyorum kalbimde.

Sen yanımda olmasan da... Ben aşkımı her gün seninle yaşıyorum.

Çünkü sen benim bitmeyen temmuzum, hiç geçmeyecek sızımsın.....


(Kor)