VII. BÂB

Kurulsa mîzân-ı Hak, eğrilik barınmaz anda;
Gün yüzüne çıkarır her zerreyi âfitâb.

Ne tâc olur siper ana, ne taht olur melce’i;
Hükm-i ezel önünde müsâvîdir şeyh ü şâb.

Dîvân-ı halkta nice hükm eyledi nâdânlar;
Bir hükm-i Hak erişince susar bütün hitâb.

Yüz aklığı libâs ile tahsîl olunmaz aslâ;
Kalbi kararmış olana beyhûdedir sim ü zîb.

Zâhirde âb-ı sâf gibi görünür nice ömür;
Bir taş düşünce içine bulanır cümle hisâb.

Mîzânı eğri olanın doğru sözü de şüpheli;
Eğri kamıştan çıkmamış bir kere doğru mizrâb.

İkrâmı dilden saçanın avcu niçin bomboştur?
Gül kokusu yayılmaz diken besleyen türâb.

Her devir bir yüz giyinir, değişmez ammâ hevâ;
İnsan değişmeyince beyhûdedir inkılâb.

Kandîl yanar görünür yağ ile fitil oldukça;
İhlâs çekilse gönülden kararır her mihrâb.

Bir âh eder mazlum kişi, dağlar verir aksini;
Sultânın gür sedâsı erişmez o cevâba.

Toprak nice mağruru almış sessiz koynuna;
Bir avuç hâk öğretmiştir ömre nice âdâb.

Ne servet alır yükünü, ne şöhret örter aybı;
Kul, kendi ameliyle varır huzûr-ı Mevlâ’ya.

Ey nefs! Nice zamandır kendine sultân dersin;
Bir nefes emânet iken ne bu gurûr, ne tâb?

Dünya dediğin menzildir, konan göçer bir bir;
Yolcuya yük yakışmaz, azık gerek her sefer.

Mîzân bozulmaz Hak’ta, şaşmaz ilâhî hisâb;
Eğrilen insandır ancak, doğru kalır kitâb.
Erol Kekeç/03.08.2026/Sancaktepe/İST