Yolcusu olduğun fani dünyada,
Her akşam bir yaprak dökülür tenden.
Gerçeği ararsın boş bir rüyada,
Hesap sorar ömür, geçen seneden.

Kibirle yükselen o yüksek duvar,
Elbet bir gün gelip yerle bir olur.
Mazlumun kalbinde saklı feryat var,
Âhlar en sonunda yerini bulur.

Altından taç giysen başın yorulur,
Dünya sarayları bir gün soyulur.
Toprağın koynunda mizan kurulur,
Ne kalır geriye o boş kibrinden?

Sözünü kalbinde tartarak söyle,
Kırma hiçbir canı, incitme öyle.
Güzellik bırak ki şu fani köyle,
İyilik fışkırsın her bir yerinden.

Zaman bir nehirdir durmadan akar,
Gençliğin pak yüzü dünden yol bakar.
Hırsa kapılan can nefsini yakar,
Kurtulamaz insan kendi şerrinden.

Düşenin elinden tutmaktır erdem,
Gönül bir sırçadır, sızlar her bir dem.
Vefasız dostlardan uzak dur, kerdîm.
Anlayan kâr eder hayat dersinden.

Bu yolun sonu var, biter bu kervan,
Misafirhanedir şu koca cihan.
Geriye bıraktığın o temiz ünvan,
Yazılır tarihe en derininden.