Uykusuz bir gecenin ardına ilişmiş gözlerim,
Fırtınalı bulutlara sarılmışçasına ağlamakta.
Yine sabah oluyor pencerenin ardında…
Göğsümde biriken gecenin ağırlığı,
her nefeste biraz daha çökerken içime,
sensiz doğan güneşe,
ağız dolusu sövmek geçiyor içimden…
Ama yine de… bir alışkanlık gibi,
“merhaba” diyorum hayata.

Çünkü sen gittin ve senin gidişin,
Sadece bir kapının kapanışı değildi,
Bir ömrün içinden ,sessizce koparılan bir kalpti.
Ben hâlâ o kalbin atışını
duyuyormuş gibi yaşıyorum.

Bu bir veda mektubu değil aslında,
ama kelimeler bile senden yana,
ne yazsam eksik,
ne söylesem yarım kalıyor.
Her biri bana veda ediyor...

Bir sigara yakıyorum şimdi…
Dumanı yüzüme vuruyor sabahın soğuğuyla karışıp,
her çekişte biraz daha seni içime çekiyorum,
her nefeste biraz daha kendimden gidiyorum.
Küllük doluyor, ama içimdeki boşluk
hiç dolmuyor.

Sen…
gülüşüyle karanlığı aydınlatan kadın,
şimdi karanlığın ta kendisi oldun bende.

Hatırlar mısın?
Bir zamanlar sabahları birlikte karşılayacaktık,
güneş doğarken birbirimizin gözlerine bakıp
“hiç bitmesin” diyecektik…
Şimdi ben,
Güneşi senden sakınır gibi izliyorum,
Sanki gün ışığı bile sana aitmiş gibi.

Gitmek sana yakıştı belki,
Ama kalmak bana ağır bir imtihan.
Çünkü sen giderken
Yanına en çok beni aldın,
biben ise burada
kendimsiz, kimsesiz kaldım.

Bir sigara daha yanıyor dudaklarımda…
Dumanı bu kez daha ağır,
tıpkı yokluğun gibi.
Parmaklarımda titreyen ateş,
kalbimdeki yangına yetişemiyor.
Seni söndürmeye yetmeyen her şey,
beni biraz daha yakıyor.

Söyleyemediğim her şeyin yerine:
Sana son bir şey söyleyeceğim.
Biliyorum...
Giden geri gelmez ama
Ben seni sevmekten hiç vazgeçmedim,
Sadece seni sensiz yaşamayı bıraktım.


Bak yine sabah oluyor…
Ben yine uykusuzum, gözlerim yine dolu,
ama bu kez içimde bir kabulleniş var:
Sen artık,benim olmayan bir hikâyesin.
Ben ise,senin hiç okumayacağın
Eksik bir şiirin son satırıyım...

Hoşça kal demeyeceğim sana…
Ama ezberleyeceğim gidişini.
Bir sigaranın son dumanı gibi
yavaş yavaş
yok olarak…