​Arkamda bıraktığım bu sokaklar şahidim olsun,
Hiçbir ayak izim geri dönmeyecek sana.
Adımı fısıldayan rüzgârlar bile susacak,
Bir daha hiç düşmeyeceğim hatırına.
​Gözlerinde aradığım o sığınak,
Şimdi yabancı bir ülkenin soğuk kıyıları gibi...
Ben ki sende bir ömür konaklamaya gelmiştim,
Sen beni sürgünlere mahkûm ettin, zamansızca.
​Varsın küllensin bu yangın,
Varsın sönsün içimdeki o son ışık.
Vicdanınla baş başa kaldığın o zifiri gecelerde,
Bir tek pişmanlığın sesi çınlasın kulaklarında...
​Ben gidiyorum;
Kendi sessizliğime, kendi karanlığıma.
Sen söndürdün bu lambayı,
Şimdi karanlıkta kalmaya alış bakalım
​Ne çabuk silindim hafızandan?
Ne bir selamın ulaşıyor artık bana,
Ne de ruhuma dokunan o tanıdık sesin...
Beni yüreğinden yavaş yavaş mı söküyorsun,
Yoksa bir kalemde mi vazgeçtin?
​Kalbim bu ayrılığın karanlığında boğulurken,
Sen hiç yorma kendini;
Terk ediyorum bu şehri,
Dönersem namerdim!
​Bu şehrin yorgun sokakları, dilsiz caddeleri senin olsun;
Ben kendi içimdeki fırtınaya yelken açtım,
Uçsuz bucaksız yalnızlıklara bıraktım kendimi.
Bu köhne limandan,
Yorgun bir gemi gibi çekiyorum demirleri;
Yok olacağım o derin maviliklerde,
Tıpkı bir zamanlar gözlerinde kaybolduğum gibi...
​Kaderime ve hicranla kanayan yaralarıma
Tuz basıp uzaklaşıyorum buralardan.
Bulutlar yağmuru nasıl saklarsa koynunda,
Ben seni öyle sığdıramadım içime;
Dağılan renklerini toplayıp ömrüme katamadım.
Gidiyorum...
Sevgiye aç ruhumu ve çaresizliğimi
Arkamda bir gölge gibi sürükleyerek...
​Artık hıçkırıklarımı duymayacak, sustuğumu görmeyeceksin.
Giderayak sorma bana nedenleri;
Zaten kırılmış kalbime son darbeyi sen vurdun.
Bırak beni bana, bırak ki kendi yokluğumda kaybolayım.
​Sana sevgilerin en tazesini,
Çiçeklerin en nadidesini sunmaktı düşüm...
Terk ettiğim bu şehrin tek güneşi sendin;
Gün seninle doğar, seninle batardı ey sevgili,
Zifiri akşamların tek tesellisiydin.
​Şimdi elimde solgun bir mektup, önümde son resmin;
Kalbimi sana, seni vicdanına bırakıp gidiyorum.
Bir filmi tersinden izlemek gibi hayatım;
Ne başı belli, ne sonu...
Bir çaresizlik girdabında, karanlık labirentlerdeyim.
Sensizliğe kimsesizlik eklendi, çıkış bulamıyorum.
​Yalnız gecelerimde hayal kurmayı bile unuttum;
Gözpınarlarım kurudu, dökemiyorum içimi.
Bu zalim sevda mat etti beni;
Hükmüm kalmadı, gülüşlerimi yitirdim.
Söküp attım "sevgi" denen o tılsımlı sözcüğü dilimden.
Yüreğim parçalanıyor ama yine de gidiyorum...
​Biliyorum, bu kopuş çok ağır olacak.
Ama sen üzülme; gerçi biliyorum, zaten üzülmeyeceksin.
Umutlarını başka bir bahara sakla;
Benim olmadığım, gölgemin bile değmediği bir bahara...
​Kalbine bir damla şefkat damlat,
Tüm kırgınlıklara inat.
Sevecek elbet kalbin benden sonra bir başkasını,
Ben çoktan tozlanmış bir anı olacağım.
​Sakın bir tas su dökme arkamdan;
Yeminim var,
Bu yoldan dönersem namerdim

YEŞİLIRMAK