🥀______________________\____🤍
Gözbebeklerimde biriken o eski nehir akar da kendi yatağını unutur,
Her tenhada çoğalan bu derin sevda zamanı bükerek kalbimi avutur.
Ne bir ses kalır geriye ne bir tabanca, yalnız gözlerinin o sıcak boyunduruğu,
İnsan, gövdesine sığmayan bir yabancı, aşkınla ödeşir ömrün en kuytu yorgunluğu.

Bir tutku kazınır duvarına taştan, ne rüzgâr silebilir ne de gayya kuyusu,
Biz bu yangını gözlerinde çıkardık baştan, şimdi geriye kalan, vuslatın uykusu.
Kimse duyamaz içerdeki o çığlığı, adın örülür kelimelerden kelimeye,
Kapanır yavaşça hayatın o demir kapısı, teslim olunur o an dilsiz bir maveraya.

Toprak altı suları bilir bu hasreti, derine indikçe artar sevdanın ağırlığı,
Kim anlar içimizdeki o gizli kederi? Hangi derya taşır böylesi bir bağlılığı?
Yıldızlar sönük, gökyüzü boyasız bir tül, herkes kendi çölünde arıyor vahasını,
Ey gönül, bu yolda ne bir dert ne bir kül, kendi sesinle dinle sevdanın yasını.

Uzak bir rıhtımın yorgun dalgaları vurur da kıyıya sesini geri almaz,
Aydınlıktır önümdeki bütün yollar,
Bu handa seninle konaklayan bir ömür kalmaz.
Gecenin sükûtu çökerken omuzlarıma, tatlı bir tebessüm saplanır derine,
Boyun eğdim artık sevdanın yazısına, gözyaşı dökülmez ki aşkın yerine.

Sensiz geçen her gün bir ömür gibi eksilir ömrümün asma yapraklarından,
Bir damla sevda düşer tenime, süzülür en mahrem ve ıssız aydınlıklardan.
Adını mırıldanır sokak lambaları, göğsümün kafesinde çırpınır durur serçe,
Zamanın elleri çözülürken usulca, kalbim seninle başlar yeniden bilmeceye.

Gecenin koynunda saklıdır şimdi o eski masalların solgun ıtırlı kokusu,
Saçlarının rüzgârıyla dağılır içimdeki bütün kilitlerin paslı korkusu.
Bir avuç köz kalır geriye söndüğümüz o büyük ve görkemli yangından,
Kaçamak bakışlarınla irkilir ruhum, geçer bu dipsiz ve sessiz akıştan.

Ne zaman dokunsan ellerime, erir göğsümün ta ortasındaki o buzdan dağlar,
Seninle var olur bu garip dünyada ardımda bıraktığım bütün yarım çağlar.
Gözlerinde asılı kalır uykusuz düşlerim, ne bir veda ne de bir siteme yer var,
Bu ıssız limanda demir atar kalbim, başkasını tanımaz artık bu diyar.

Bir rüzgâr eser de uykusuz gecelerden, dağılır hatıralar savrulan kül gibi,
Kurtulmak ne mümkün bu derin hecelerden, yürek sızım büyür ağır bir yük gibi.
Boşlukta yankılanır adımı soranlar,
Gözlerimde biriken o yaşlar,
İçimde bir sızı...
Karanlıkta ararım sesini,
Tükenen bir ömrün en son türküsüdür bu sevda yazısı.

Cemre Yaman