Yokluk, çocukluğumun anı kentiydi
Ay yaşımda ipli beşikten düştüğüm
Gözüm açıp insan hâlime şaştığım

Yokluk, çocukluğumun kıyı kentiydi
Binbir adımda sınırları aştığım
Tenha göklere nehir diye taştığım

Yokluk, çocukluğumun arı kentiydi
Üç yaşımda düşünce biçip coştuğum
Beş yaşımda anlardan içre koştuğum

Yokluk, çocukluğumun ara kentiydi
Sır içine uyanıp sırra uçtuğum
Kuş diline bezenip sesli sustuğum

Yokluk, çocukluğumun fora kentiydi
Kardeşler yanında ilk pozu verdiğim
Dem vücutta cümle âlemi gezdiğim

Yokluk, çocukluğumun dere kentiydi
Özden göze sûret bulup utandığım
Sözü pak canan gönlüne atandığım

Yokluk, çocukluğumun yara kentiydi
Aşk için nice ölümlere yattığım
Görünmez acılara kurşun attığım

Yokluk, çocukluğumun dara kentiydi
Cesur yüzlerde sevgiyi okuduğum
Dantel dantel kâinata dokuduğum

Yokluk, çocukluğumun sıra kentiydi
Rüyâdan rüyâya geçip sevindiğim
Bu dünyadan âhir dostlar edindiğim

Nilüfer açılan Yıldız