Merhaba değerli dost
Güzel şiir
Bizde okuduk, kutladık ve alkışladık yürekten
Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin mükemmel ve de benzersiz olsun
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın

"Camekan" adlı bu şiiri, insanın iç dünyasındaki derin yalnızlığı, zamanın geçişini ve dış dünyayla kurduğu zayıf bağı muhteşem bir melankoliyle ele alıyor.

​Şiirin başlığı olan "Camekan", hem dışarıyı izlemeye yarayan şeffaf bir sınır hem de insanı dış dünyadan, sokaktan ve diğer insanlardan ayıran soğuk bir engeli temsil ediyor.

Şair, pencere kenarında durup sokağı izleyen ama oraya asla tam anlamıyla karışamayan bir insanın içsel muhasebesini anlatıyor.
​
​"Kaçtır gidip geliyorum camın kenarına
Geçen yüzlerin dili çözülmüyor sokağa"
​Sokaktan geçen insanlar var, hayat akıyor ama bu akış şaire yabancı. Yüzler dilsiz, sokak dilsiz. İletişimsizlik ve yabancılaşma daha ilk dizelerden kendini hissettiriyor. Şair "camın kenarı" ile "sokak" arasında sıkışmış durumda


​"Vuslatı sinmiyor odaya geçen yılların
Göçe dursam, değişir mi yazgısı yolların"
​Yıllar geçiyor ama geriye bir kavuşma (vuslat) veya huzur hissi kalmıyor. Gitmek, göç etmek bile bir kurtuluş değil; çünkü insan nereye giderse gitsin kendi içsel "yazgısını" ve huzursuzluğunu beraberinde taşır.
​
​"Yankılarda gittikçe değişiyor düzenim
Her güne bin ömür sığdırdı dost bildiklerim"
​Bu dizelerde hayal kırıklığı ve sitem saklı. İnsanın güvendiği, "dost" bildiği kişilerden aldığı yaralar, geçen günleri her gün bir ömür kadar ağır ve yaşatılması zor bir hale getiriyor.
​
​"Aktıkça yeşerse de, dünya artık cana dar
Gözümle kulağım arasında berzahlar var"
​Berzah, iki şey arasındaki engel, geçit veya ölümle kıyamet arasındaki bekleme yeridir. Şairin duydukları ile gördükleri, dış dünya ile iç dünyası arasında aşılması imkansız mesafeler (berzahlar) oluşmuştur.

Dünya ne kadar yeşerirse yeşersin, şairin ruhu için artık çok dardır.

​"Gördüğüm, deseni her an titreyen bir vâdi
O da yalan, giderken kapıyı örtün hadi."
​Şiir, sarsıcı bir nihilizm ve kabullenişle son buluyor.

Dünyada görülen her şey geçici, sallantıda ve bir illüzyondan ibaret.
Son dize ise adeta hayattan elini eteğini çekmiş, her şeyin beyhudeliğini kabul etmiş bir insanın sessizce odasına çekilirken söylediği o tanıdık sözle bitiyor: "
Giderken kapıyı örtün hadi."
"İnsan yaşamak için doğar, yaşama hazırlanmak için değil." Şiirdeki kahraman da artık hazırlanmayı bırakmış, yaşamın tam ortasındaki o boşluğu ve gerçeği "camekanın" arkasından tüm çıplaklığıyla izliyor.


Kalemine yüreğine sağlık