şimdi sen, Erciyes eteğinde
bir beldede uyandın

derin baktın kar tanelerine
okudun kayıt kitabını
biçimlere dokuna dokuna
düzenliyorsun bağ evini

kuşları indiriyorsun dalından, öğütlüyorsun
omzun engin derya şehri
toplayıp arayüzleri kış penceresinden
bakıyorsun eşiklere sergin
açık âlemlere
yeniden seriyorsun, hep yeniden
saçaklanan bulutları yol üstüne

nedir bu çalkalanan

uzayıp kısalan

kırmızı kapılı evlere

ışıltılı nehir misal akan

esrarı tenhanın

hâtıralar nabzında atan
bölünmez bir zaman yürüyümü
yağmura yazan
bir yolcu
asılıyor saçlarına
kalbin ilham aldığı diyardan
harfler fısıldıyor Tahtalı’ya karşı
paylaşıyor yüzünü, gözlerini
ilkyaz bahçelerinde

dilimize gönen

bağrımız göç yolu /ah

şiirden gelen masal

dağıttıkça rüzgâr

ağlıyorsun değil mi

ağlama gide-dur
kifayet’e erene kadar

iklimi seher, sancısı dinmiyor
o diyar
el kadar eviçi giit git bitmiyor

Nilüfer Açılan Yıldız