Gece yarısı bu kimsesiz şehre çöken o infazcı pus gibi,
Çöktün birdenbire gençliğimin en deli çağıma...
Gururu bir zırh gibi kuşanıp üzerime,
Çekip gittim, sertçe kapattım sanmıştım o tahta kapıyı.
"Bitti!" derken sesim bile titrememişti, bak!
Hani o dağları deviren, dünyayı yakan öfkem vardı ya,
İşte o öfkeyle arkama bakmadan yürüdüm karanlık sokaklara.

Meğer ne büyük bir tiyatro oynamışım kendi sahnemde,
Meğer ben bu ayrılığın faili bile değilmişim;
Senin çoktan kafanda bitirdiğin o gizli kaçış planına,
Kendi ellerimle sadece bir bahane hediye etmişim...
Sokaklar ayaklarımdan çekilip,
Şehir o en kahredici, o en yırtıcı sessizliğe büründüğünde
Anladım asıl hezimetimi...

Bir gece vakti, elimde paslı bir anahtar,
Çevirdim kilidi, girdim o soğuk, o yetim koridora.
Karanlık bir tokat gibi çarptı yüzüme önce,
Sonra yorgun ceketimi astım bomboşluğa.
Alışkanlık işte; mutfağa geçip iki çay bardağı koydum tezgaha...
Elim havada asılı kaldı, camın o keskin soğuğu vurdu anlıma.
Dudaklarımdan dökülen ilk feryat, o dilsiz duvarlara çarpıp içime çöktü:
Söyle şimdi, istediğin bu muydu?

Oysa ben seni nasıl bir yangınla, nasıl bir sevdalanmayla sarmıştım, hatırla!
Göğsümdeki o dar kafesi parçalayıp, gökyüzümü senin avuçlarına sermiştim.
Yüzünde küçücük bir tebessüm açsın diye,
Kendi ömrümün baharlarını yağmalayıp veriyordum sana.
Ben seni bu ömrün kıblesine, bir mabet gibi kurmuşken;
Sen, gözünü bile kırpmadan tek bir kalemde üstümü çizmeyi seçtin.

Yüzümdeki her derin çizgide, gözümden dökülen her acı damlada,
Sana biriktirdiğim o sonu gelmez hıçkırıkta kaldı şimdi sesim.
Ne haklı olmanın o sahte gururu ısıtır ellerimi,
Ne de bu cehennemî yalnızlık söndürür içimdeki yangını!
Söyle ey vefasız, söyle ey sırtımdan vuranım,
Arkanda böylesi yıkık, böylesi kırıntı bir adam bırakırken...
Gerçekten...İstediğin bu muydu?