Dört duvar arasına sıkışmış, nefesi hücre hücre daralmış bir adamın acılı feryadını dinle...
Hani o yeri göğü inleten, kasetlerin en arkasındaki en ağır, o taçsız ve yasaklı şarkılar gibi...
Bizzat insanın ciğerini yerinden söken, gözden akıp yüreği bir kor gibi yakan o simsiyah, o buz tutmuş zemheri sızıyla...

Ben gülmeyi daha çocukken unuttum azizim!
Hani o çıplak ayakların toprağa değdiği, yüreğin henüz günahla lekelenmediği o masum yaşlarda...
Daha o gün, ilk darbede küstürdü hayat beni kendine.
Sonrası malum; felek en ağır sillesini sırtıma değil, tam alnımın ortasına, şakağıma vurdu benim.

Dikili bir taşım mı kaldı şu kahpe, şu yalan dünyada?
Yüzümü güldüren tek bir anım, çilesiz, feryatsız tek bir günüm mü var?
Anam mı var, babam mı var, sığınacak bir evim, sıcak bir yuvam mı var?
Sanki cennetten bir dünyam var da, bir de utanmadan dişimi gösterip güleceğim!

Gülmek benim neyime, gülmek kim, ben kimim...

Yarenim, yoldaşım, bir ömürlük helalim bildiğim...
Gözümün bebeği, bu canın tek sahibine o kara gün "Ayrılalım" dediğimde,
Hiç itiraz etmedi, hiç gitme demedi...
O yalandan uzak, son kez sevgiyle, ama infaz eder gibi baktım gözlerinin içine.
Anladım ki bitmişti, bizim aşkımız.
O ölümcül sessizliğin ağırlığı altında inim inim ezilirken,
Kaderimize boyun eğdik, canımdan can kopara kopara yollarımızı ayırdık.

Yetmedi... Bir tek o vefasız vurmadı beni meğer!
Etrafımda "kardeşim, dostum, can yoldaşım" diye bağrıma bastıklarım,
En dar günümde, dizlerimin üstüne çöktüğüm o kör kuyuda sırt çevirdiler bana.
Sırtımdaki hançerlerin izini saysam ömür yetmez.
Bu yangın yerinde bir başıma, çaresiz, kimsesiz ve üryan kaldım.

Hasret dağlar olup çöktü göğsümün üstüne, nefes alamıyorum, boğuluyorum!
İçimdeki bu dilsiz isyanı bir ben bilirim, bir de duvardaki o sararmış, o solgun resimler.
Mutluluk denen o uğursuz yabancı, kapımın önünden geçmeye bile korkar oldu.
Karanlık bir karabasan gibi çöküp de, loş odada başımı ellerimin arasına aldığımda,
Yüreğimin en derindeki yarasından kopup gelen o kanlı sızı, soluk soluğa döküldü dilime:

"Haydi biraz gül diyorlar, bilmezler ki ne kara haldeyim,
Aşk elinden, en zayıfımdan, sol yanımın tam kalbinden vurulmuş bir yerdeyim.
Çocukken veda ettim ben neşeye, ömrümce herkes terk edip kaçtı,
Kader dedikleri o zalim cellat, gençliğimin üstüne dertler, kefenler saçtı.

Ağlıyorum sessizce, içten içe eriyerek...
Ecel denen o son rüzgarın sırtıma değmesini bekleyerek..."
Çünkü benim takvimlerim hep zemheriyi yazdı, ben ömrümde baharı hiç görmedim!
Şu feleğe bir gün olsun baş eğmedim ama mutluluk nedir, nasıl bir histir hiç bilemedim.

Aynaya her baktığımda, gözlerinin feri sönmüş yabancı bir ölü görürüm.
Ben bu dertli, bu mayınlı yollarda sessiz sedasız, kendi cenazemi taşırım.
Böyle yazılmış alnımın karası, ben bu dertle doğdum, bu dertle büyürüm.
Haşa! İsyan değil bu derdim yaradana... Ama inanın dostlar, yoruldum... Tükendim!

Eski bir fotoğrafta rehin kaldı çocukluğumun masum izi,
Yıllar vura vura unutturdu bize o cennet gülüşümüzü.
Kim sardı, kim acıdı ki şu açık kalan kan sızdıran yaramıza?
Biz bu kara yazıyla, daha en başında yarıda bıraktık düşümüzü...
Yoruldu bu garip sinem, bu yorgun kalbim; ben bu ağır yükü musallaya kadar nasıl taşırım?

Bilemem ki bu ucu uçuruma çıkan sokakta, sonumu hangi yalana yorarım...
Kazsın felek mezarımı, derin kazsın; üstüme kimsesizlik toprağı örtsün!
Bu garip kulun, bu dünyada çektiği cehennemi bir tek Allah’ım bilsin!
Kapanmasın yaram asla, varsın bu yaralı can da çekip gitsin...

Gülmek benim neyime?
Gülmek kim... Ben kimim...
Benim payıma düşen sadece ölmekmiş azizim...