Sen bakma benim asi ruhuma.
Akan suların ardındaki enkazım büyük.
Nice kumlarımı akıttım ben.
Taşan her nehir ardında bir yara bırakır.
Kimi yosunlar sarılır taşlara, deşifre etmemek adına.
Sandıklara saklarlar tek tek kum tanelerini,
Gözyaşlarıyla büyütürler rengârenk.
Ben de öyle sakladım kendimi.
Kırıklarımı denizin dibine bıraktım,
Kimse çıplak ayakla basıp incinmesin diye.
Yüzümdeki gülüşü kıyıya vuran köpük bildiler,
Oysa her köpüğün altında
Boğulmaktan vazgeçmiş bir dalga vardı.
Çok sustum ben.
Sustum ki fırtınalar ev bulmasın dilimde.
Çünkü bilirim,
Bazı kelimeler söylenince
Bir ömür daha eskir insan.
Beni güçlü sananlar oldu.
Oysa güç dediğiniz şey,
Dağılacak yeri kalmayanların mecburiyetidir.
Ben yalnızca ayakta kaldım;
Yıkılacak omuz bulamayınca
Kendi akıntıma yaslandım.
Şimdi bir nehir geçse içimden,
Eskisi gibi sürükleyemez beni.
Çünkü en ağır taşları
Çoktan kalbime yerleştirdim.
Ağırlaşınca insan,
Her su taşıyamıyor artık.
Sen yine de bakma asi ruhuma.
Ben öfkeden değil,
Defalarca kırılıp ses çıkarmamaktan böyle oldum.
Ve bil ki,
En derin sular en sessiz akanlardır;
Gürültüyü hep sığ olanlar çıkarır.

Gölgesiz 2026