Zaman dedikleri o zalim tüccar,
Baharını, neşesini milletin avuçlarına bolca dağıtırken,
Bana hep en keskin, en infazcı rüzgarlarını reva gördü.
Anamdan doğdum doğalı,
Şu fani alemde bir kez olsun yürekten bir "hoş geldin" duymadı kulaklarım.
Milyonluk şehirlerin, o tıkış tıkış kalabalıkların ortasında
Dünyanın en tek başınasın, en kimsesizi ben oldum.

Sevdim... Anam babam gibi, canım gibi sevdim de
Hiç seçilmedim, hiç "iyi ki varsın" demediler bana.
Gülmeyi kaderin bana çok gördüğü lüks bir heves saydım,
Gözümün yaşı kurumadan, çocuk yaşta büküldü belim...

Adım belki büyük meydanlarda, afişlerde hiç anılmadı,
Ama çekip sırtladığım bu çile, mahalle aralarında destandı!
Kader, daha bıyığım terlemeden boyumu aşan yükler bindirdi omuzlarıma;
Ne zaman hayata tutunup bir tebessüm çalmak istesem,
Amansız bir sille vurup beni yine o dipsiz kuyuların dibine fırlattı.

Gönlüm deryalar gibi çileyle doldu da,
Yine de bir tatlı söze, masum bir sevgiye hep çocuk gibi susadım...
Sonra bir gün... Kalbimin yetim kapısını ansızın biri çaldı.
Dedim ki "Tamam, bitti ulan! Sindi rüzgar, kapandı çile defteri..."
Delicesine, ömrümü ayağının altına serecek kadar bentleri yıkarak sevdim.

Gece yarıları karanlık odalarda, diz vurup secdeye kapandım,
Dualarıma adını bir mühür gibi kazıdım da yine de gelemedin yürek sızım!
Ben senin için dağları devirmeye razıyken,
Sen tek bir adımı, bir yudum vefayı çok gördün bana.
Uzaktı yollar, tutamadım ellerini...
Kıymet bilmedin, harcadın o en temiz duygularımı...

Şimdi doktorlar elime kâğıtlar tutuşturuyor, süslü laflar ediyorlar...
Oysa bilmiyorlar; benim asıl hastalığım göğsümün sol yanındaki o vefasızlık yarasıdır!
Ağır aksak, saçma sapan yaşıyorum işte şu ömrü.
Elime bir kalem aldım, içimdeki zehri kâğıda kusayım dedim,
Kâğıt ağladı, dökülen mısralar ağladı, ben tükendim...

Bu ayrılık beni canımdan bezdirdi, diyar diyar gezdirdi gurbet ellerde.
Şimdi aynadaki o solgun, o darmadağın yüzüme bakıyorum.
Geçmişin tekyazımları, o ağır darbeler çizik çizik duruyor alnımda.
Yolun sonundayım biliyorum, takatim bitti, nefesim daralıyor...
Ama göğsümün altındaki o yaralı, o kırgın çocuk
Gözlerini yumarken son kez fısıldıyor karanlığa:
Dayan be yüreğim, dayan...
Bak, az kaldı...