Şimdi kalemimi aldım elime,
Yazıyorum...
Ama nereden başlayayım bilmiyorum.
Çocukluğumdan mı?
Yoksa gençliğimin yarım kalan yollarından mı?
Belki de orta yaşımın suskun aynalarından...
Bir ömür kolay yazılmıyor meğer.
İnsan kendini anlatırken
En çok kendi yaralarına dokunuyor.
Çocukluğum desem,
Oyuncaktan çok özlem vardı avuçlarımda.
Gülmeyi öğrendim belki,
Ama kahkahamın içinde hep eksik bir ses saklı kaldı.
Her çocuk gökyüzüne umut çizerken,
Ben bulutların arasına sığınmayı öğrendim.
Sonra gençlik geldi...
Herkes bahar dedi,
Ben ise ayazını gördüm ömrün.
Dost sandıklarım sırt çevirdi,
Sevdiklerim uzaklaştı,
Hayallerim rüzgârın peşine takıldı.
Anladım ki hayat,
İnsana önce sabrı öğretirmiş.
Çünkü sabretmeyen,
Kendini tanıyamazmış.
Yıllar geçti...
Takvim yaprakları eksildi,
Saçlarıma beyazlar düştü belki,
Ama içimdeki çocuk hâlâ
Bir köşede sessizce bekliyor.
Şimdi orta yaşın kapısındayım.
Geriye baktığımda
Kazandıklarımdan çok,
Beni büyüten kayıplarımı görüyorum.
Çünkü insanı güçlü yapan,
Alkışlar değildir.
En karanlık gecede
Kendi ışığını yakabilmesidir.
Hayat bana şunu öğretti:
Her yaranın dili vardır,
Her sessizliğin içinde
Söylenmemiş bir şiir saklıdır.
Ben artık kimseye kızmıyorum.
Çünkü kıran da bir gün kırılıyor,
Üzen de bir gün üzülüyor.
Dünya dönerken
Herkes kendi ektiğini biçiyor.
Şimdi yazıyorum...
Belki bir kitap olur,
Belki yalnızca birkaç sayfa.
Ama her satırında
Bir ömrün izi olacak.
Kalemim mürekkep değil,
Hatıralar akıtacak.
Her kelime bir nefes,
Her dize bir vedaya benzeyecek.
Çocukluğumu yazacağım önce...
Çünkü insanın en büyük hikâyesi
İlk düştüğü yerde başlar.
Sonra gençliğimi anlatacağım....
Yanlış seçimleri, yarım sevdaları...
Kırılan umutları ve yeniden ayağa kalkışları...
En sonunda bugünü yazacağım.
Çünkü bugün,
Dünün acısıyla yoğrulmuş,
Yarının umuduna yürüyen bir insanım ben.
Ve kitabımın son cümlesi belki de şu olacak...
İnsan, kendini yazmaya cesaret ettiği gün yeniden doğar. Çünkü kalemin yazdığı her satır, ruhun sustuğu yılların sessiz çığlığıdır. Hayat geçer, zaman eskir, insanlar değişir....
ama gerçeği yazan bir yürek, öldükten sonra bile yaşamaya devam eder....
AYGÜL ZADE ✍️