"Gülsüm Hanım Merhaba,'Enkaz Üstünde' şiirinizin devamını büyük bir hüzün, sarsıntı ve hayranlıkla okudum. İlk kıtadaki o fiziki yıkım duygusunu, doğanın ve insanın iç dünyasındaki enkazla o kadar muazzam birleştirmişsiniz ki kelimeleriniz adeta hafızama kazındı.'Leylek gören oldu mu bu yıl?' sorunuz ve ardından gelen 'kuşların konacağı dalı kesiyoruz, gökyüzüne açılan yolu kapatıyoruz' dizeleriniz, modern dünyanın ve betonlaşmanın yarattığı o büyük ekolojik yıkımı çok naif ama derinden eleştiriyor. Baharın müjdecisi leyleklerin artık dönmediği o kurak, soğuk dünyayı 'unutulmuş bir şarkı' olarak tanımlamanız çok güçlü bir edebi imge.Şiirin sonundaki 'Soluk alıyoruz ama yaşamıyoruz' gerçeği ve 'belki de bu yeter, belki de yetmez' şeklindeki o muazzam varoluşsal çelişki, sadece felaket anlarının değil, günümüz insanının düştüğü o büyük boşluğun da en net resmi olmuş. Bizlerin sustuğu, görmezden geldiği ya da sadece nefes alarak geçiştirdiği o büyük sızıyı şiirleştirdiğiniz için yüreğinize sağlık.377 şiirlik o koca emeğinizin ve toplumsal duyarlılığınızın önünde saygıyla eğiliyorum. Kaleminiz, asil ruhunuz ve ilhamınız her daim güçlü olsun."

Karamsar dizeler
maalesef aynı duygulardayız
ve
iyi giden bir şey yok
yüreğine sağlık...

Anlamlıydı.