İpin ucu kopmuş, eller boşta kalmış,
Hiç kimsenin kimseye tahammülü kalmamış. Fikirler ok gibi beyne saplanmış,
Bu dar yolda yeni arayışlar başlamış.

Yolun sonu grileşmiş, ufukta bir sis,
Kara bulutlar inmeye başlamış, sessiz.
Tüm kapılarda çıkışlar tıkanmış,
Umutlar solmuş, rüyalar yıkılmış.

Çığlıklar dökülmüş sokakların üstüne,
Sessizlik dalmış çığırtkanın izine.
Donmuş kelimeler dudakların üstünde,
Geçmiş bir yük gibi sinmiş köşesinde.

Herkes yalnız, gelecek belirsiz,
Söylenen, uygulanan artık gereksiz.
Ekilen iyi tohumlar zamansız,
Gözlerdeki pırıltı ışıksız.

Yorgun adımlar sürüklenir asfalta,
Sorular çoğalır, cevaplar kaybolur ufukta. Zamanın ağırlığı çöker omuzlara,
Düşler parçalanır, dağılır boşlukta.

Ama bak, karanlığın en derin yerinde.
Bir ışık parıltısı doğar yine de.
Kopan ipler yeniden örülür belki,
Gri bulutlar dağılır, açılır bu gezegende.

Yeni yollar açılır, eski yaralar sarılır,
Yeter ki sabır taşın boynunda bulunsun.
Eller yeniden tutuşur, birbirine uzanır,
İpin ucu bulunur, hayat yeniden örülür.

Ve işte o an, karanlık geride kalır,
Umut yeşerir, gönüller tekrar açılır.
İpin ucundaki düğüm çözülür,
Ve yepyeni bir başlangıç doğar.

Yol uzun ama ipin ucu seçilmiş,
Yeni döneme geçişe karar verilmiş.
Gelin artık bunu sonlandıralım.
İpin ucu elimizde - haydi, başlayalım.