Hayat...
Sen ne kadar zalim ne kadar acımasızmışsın...
Bir çınarın dallarını kırar gibi
sevdiklerimi tek tek koparıp aldın benden.
Önce seslerini susturdun...
sonra evlerin içini sessizlikle doldurdun.
Bir zamanlar kahkahaların dolaştığı odalarda
şimdi yalnızca anılar ayak sesleriyle yürüyor.
Ben kimseyi senden istemedim oysa...
Sadece sevdiklerim yanımda kalsın istedim.
Bir omuz bir ses...
Ben buradayım diyen sıcak bir nefes...
Ama sen...
Her gidişi biraz daha ağır yazdın kaderime.
Her vedada içimden bir parça söküp aldın. Söylesene HAYAT BENIMLE ZORUN NEYDI ...Benimle alıp veremediğin neydi...
Şimdi kendjme baktığımda
gözlerimde yaşayan biri değil,
özlemlerini taşıyan bir gölge görüyorum...
Bu dünya dedikleri yer
meğer ne kadar yalanmış...
İnsanlar gelip geçici...
Mutluluk ödünç..
Umut ise rüzgarın elindeki ince bir yaprakmış...
Şimdi koca bir ömrün ortasında
kalabalıkların içinde kimsesizim...
Konuşacak çok sözüm var ama dinleyecek kimsem yok.
Yine de bil eyy hayat...
Benden aldığın her sevdiğim kalbimin en derin yerinde yaşamaya devam ediyor...
Sen bedenlerini benden aldın belki
ama sevgilerini alamadın...
Ben artık yalnızlığımla konuşmayı öğrendim..
Ve sen hayat...
Ne kadar zalim olursan ol...
Ben sevdiklerimi unutacak kadar
hiç kimse olmayacağım.