Her şeyi yazan kalem benim.
Ama bu kahpe dünyanın en kirli
cümlelerini hep bana yazdılar.
Sustum
Nasıl olsa affeder dediler.
Sevdim
Nasıl olsa gitmez dediler.
Yaralarımı sakladım hiç bir şeyi yok dediler...
Kimse bilmedi kaç gece içimde avaz avaz bağırisimi yakarisimi bogdugumu.
Kimse görmedi gülerken içimden kaç parçanın döküldüğünü.
Herkeze yüreğimden bir parça bıraktım.
Bana kalan ne oldu?
Bir avuç hayal kırıklığı sahte gülüşler unutulmayan ihanetler.
Ve gecenin ortasında
üzerime çöken sessizlik.
Yeteerrrr yeter artık
Kimsenin vicdan yükünü
taşımayacağım.
Eksik sevgileri tamamlamak
başkasının kötülüğünü iyiligimle
örtmek zorunda değilim.
İnsanları kaybetmekten korkarken kendimden uzaklasmisim.
Şimdi içimde kalanları teker teker topluyorum.
Uykularımi.
Gülüşlerimi.
Güvenimi.
Ve o saf tarafımı.
Hepsini yeniden yerine koyacağım.
Size lanet okumayacağım.
Çünkü en büyük cevap sizin gibi olmadan ayağa kalkabilmek.
Bir gün yokluğumla baş başa
kaldığınızda anlayacaksiniz. İyi biri olmanın aptallık olmadığını
Affetmenin zayıflık olmadığını.
Sessiz kalmanın yenilmek olmadığını
Ben yalnızca içimdeki iyiliği kirletmeden yaşamaya çalıştım.
Sizse öyle yaralar açtınız ki
içimde hiç tanımadığım
bir adam ayağa kalktı.
Şimdi ağlarsam kendim için ağlarım.
Seversem
hak edene veririm sevgimi.
Gidersem
ardımda açıklama bırakmam.
Ve biri çıkıp
Sen eskiden böyle değildin derse
Doğrudur
Eskiden herkese
kendimden fazla değer veriyordum.
Şimdi kendimi de
sevmeyi öğrendim.