Bir gün kapımı çalacak sessizlik.
Ne gökyüzü ağlayacak ne de Toprak anlayacak.
Sadece rüzgar fısıldayacak kulağıma.
Artık yol vakti diyecek usulca.
Ne bıraktıklarım kalacak bende,
Nede götürdüklerim olarak bana ait.
Gözlerim kapanırken son defa,
Zamanın ağırlığı düşecek omuzlarımdan.
Ölüm korku degil aslında.
Yeni bir kapının eşiğinde durmak,
görünmeyen bir bahçeye adım atmak,
Ve göçüp gitmek sessizce.
Belkide ölmek uyumak gibidir,
En derin huzuru bulmak gibi.
Ve ardımda kalacak tek şey,
Sevginin izleri kalplerin hatırası.
Gidiyorum bu dünyadan,
Giderken iz ve yara bırakarak,
Arkamdan esen rüzgar bile,
iç çekiyor sanki.
Çünkü ben sevinç degil acı taşıdım omuzlarımda.
Hatırlayan olsada,
inanan olmaz zaten,
bu suskun kalbin bir zamanlar güldüğüne.
Gidiyorum,
ne bir veda cümlesi kurabiliyor
Nede kal diyen bir şey var içimde.
Herşey yarım kalmış bir hikaye,
Sonu yazılmadan kapatılan bir kitap gibi.
Gidiyorum şimdi,
Biraz kırgın,biraz eksik,biraz yorgun.
Sadece acı Sadece keder ve susturulmuş binlerce cümle kalıyor geride.
Belki birileri anlar ençok bağıranlar degil en çok susanların yorulduğunu ama ben artık anlatamayacağım.
Çünkü kelimeler bile terketti beni.
Gidiyorum
İlk defa hiç kimseye bir şey anlatmak zorunda hissetmeden.