Düştüm...
Ama dizlerimin üzerinde değil,
Hayallerimin peşinde yeniden ayağa kalktım.
Çünkü vazgeçmek, bana hiç yakışmadı.

Şimdi küllerimin içinden yükseliyorum
Eskisinden daha sessiz,
Daha güçlü,
Daha korkusuz...

Beni kırdığını sananlar,
Aslında beni yeniden inşa etti.
Çünkü bazı insanlar acıyla yıkılır,
Bazıları ise acının içinden yeniden doğar.

Ben, geçmişimin yükü değilim;
Geleceğimin umuduyum.
Ve bir gün gökyüzüne baktığınızda,
Küllerinden doğan bir anka kuşunun kanat sesini duyarsanız,
Bilin ki o benim...

Çünkü ben;
Her defasında yeniden doğmayı seçen,
Küllerini umuda dönüştüren,
Yenilmeyen bir ruhum...

Ateşten korkmadım...
Çünkü en çok ben yandım.
Yandıkça eksilmedim;
Küllerimin arasında kendimi yeniden buldum.

Artık aynı insan değilim.
Kalbimde izler var ama korkular yok.
Ruhumda yaralar var ama pişmanlık yok.
Geçmişim var ama beni esir alan hiçbir zincir yok.

Şimdi izleyin...
Sessizliğimin içinden doğan gücü,
Küllerimin arasından yükselen umudu,
Ve küllerini taç yapan bir ruhun yürüyüşünü...

Çünkü ben,
Yandıkça güçlenen,
Düştükçe yükselen,
Ve her defasında kendi küllerinden yeniden doğan bir Anka’yım.

Bazıları ateşte yok olur...
Ben ateşte kim olduğumu hatırladım...