Ben güvenmeyi
Bir çocuğun avuç içi kadar temiz bildim.
Kimseden sakınmadım kalbimi
Çünkü kötülüğün
Bu kadar yakınımda olabileceğini düşünmedim.
Birlikte gülünen anların
Bir gün içimde yankı yapacağını
Nereden bilebilirdim
Aynı masada oturup
Aynı ekmeği bölüşürken
Araya görünmez mesafeler gireceğini…
Sen konuşurken gözlerinin içine bakardım
Yalan ihtimalini aklımdan bile geçirmezdim.
Meğer insan
En çok inanmak istediğine kör olurmuş.
Bir şeyler değişti sonra…
Sesin aynıydı belki
Ama tonunda bir yabancılık vardı.
Cümlelerin tanıdıktı
Ama içindeki niyet başka bir yere bakıyordu.
Ben hissettim.
Ama konduramadım.
Çünkü bazı gerçekler
İnsanın canını yakacağı için
Bilmemeyi seçtiği şeylerdir.
Güvenim yavaş yavaş eksildi.
Bir bardaktan damla damla boşalan su gibi…
Bağırmadı, kırılmadı bir anda.
Sadece azaldı.
Ve bir gün
İçimde sana dair hiçbir şey kalmadığını fark ettim.
En çok da buna üzüldüm:
Ben seni kaybetmedim.
Sana olan inancımı kaybettim.
Ve o senden daha ağırdı.
Şimdi geceleri düşünürken
Kızgın değilim.
Sadece yorgunum.
Birini içime bu kadar buyur ettiğim için
Kendime kırgınım biraz.
Ama öğrendim…
Herkes kalbine layık değilmiş.
Herkes “dostum” derken
Dost kalamazmış.
Ve artık biliyorum
İnsan bazen birini dğil,
Onun hayalindeki halini severmiş.
Ben o hayali gömdüm içime.
Sessizce.
Kimse duymadı.
Ama şunu da biliyorum
Bir gün yine güveneceğim.
Çünkü ben karanlıkta kalmayı seçen biri değilim.
Sadece artık
Işığımı hak etmeyene vermeyeceğim