Kimse bilmez... Ben çocukluğumu oyuncaklarla değil suskunluklarla büyüttüm...
Bir dizim kanadığında canımın değil yalnızlığımın acısı daha çok sızladı...
Ben hiç doya doya çocuk olmadım. Koşarken bile omuzlarımda büyüklerin yükü vardı...
Sonra gençlik geldi... Herkesin hayalleri vardi benim ise yarın kaygım.
Birileri ilk aşkını yaşarken ben hayata yenilmemeyi öğreniyordum. Gülmeyi unuttum çünkü gözyaşlarım benden önce büyümüştü...
Şimdi aynaya bakıyorum... Saçlarıma düşen aklardan değil içimde erken yaşlanan yıllardan korkuyorum.
Bazen düşünüyorum... Acaba yaşayamadığım çocukluğum hangi sokakta kaldı... Hangi salıncağın ipinde unutuldu masumiyetim...
Gençliğim de sessizce geçti önümden. Arkasına bile bakmadı. Ben yetişmeye çalıştıkça o benden biraz daha uzaklaştı...
Hayat bana hep mücadeleyi öğretti. Ama bir gün olsun omzuma huzuru koymadı. ASK OKSUN SANA HAYAT ...
Yine de ayaktayım... Çünkü kırılan her yerimi kimse görmeden kendim topladım.
Şimdi geriye dönüp baktığımda kaybettiğim yıllara değil o yılların içinde kaybolmayan yüreğime ağlıyorum...
Belki çocukluğum geri gelmeyecek... Belki gençliğim de..
Ama bir gün bu yorgun kalbim ilk kez gerçekten gülümserse...
İşte o gün yaşayamadığım bütün yılları tek bir tebessümde affedeceğim.