Bana sorarsan...
Ben seni ilk gördüğüm gün başlamadı bu hikâye.

Bu hikâye,
bir odanın köşesinde sessizce ağlayan adamın
göğe kaldırdığı ellerle başladı.

Kimsenin bilmediği geceler vardı.
Yüzüm gülüyordu,
kalbim ise içinden sessizce göçüyordu.
Her kaybedişten sonra
"Demek ki bu da değilmiş." deyip
yeniden sana benzeyen bir duayı bırakıyordum gökyüzüne.

Bir süre sonra ne istediğimi bile unutmuştum.
Yalnızca içimde tarif edemediğim bir eksiklik vardı.
Kalbimin bir yanı hep boş kalıyor,
o boşluğu hiçbir insan dolduramıyordu.
Şimdi anlıyorum...
Ben insan aramıyormuşum.
Rabbimin benim için yazdığı cümleyi arıyormuşum.

O zamanlar anlamıyordum.

Neden sevdiğim herkes biraz eksik kalıyordu?
Neden tam "İşte bu..." dediğim yerde
hayat önümdeki kapıyı usulca kapatıyordu?

Her kapanan kapının önünde biraz daha çöktüm.
Her vedadan sonra içimde bir parça daha sustu.
Yine de göğe kaldırdığım eller,
hiçbir zaman boş dönmedi.
Ben duamın cevabını göremiyordum sadece.
Meğer cevap, bana doğru yıllardır yürüyormuş.

Bugün biliyorum.

Allah seni bana vermeden önce,
beni sana hazırlıyormuş.

Gururumu kırıyormuş...
Sabretmeyi öğretiyormuş...
Kalbimde yanlış duran herkesi usulca çıkarıyormuş.

İnsan sevmeden önce değil,
beklerken büyüyormuş.
Ben bunu sen gelince öğrendim.
Yıllarca kayıp sandığım her gün,
beni sana yaklaştıran gizli bir adım olmuş.

O günlerde ceza sandığım her acı,
meğer rahmetmiş.

Acının da şefkatli bir dili varmış.
Canımı yakarken bile
beni senden uzaklaştırmıyor,
sana hazırlıyormuş.
Şimdi hiçbir gözyaşımı geri istemiyorum.

Şimdi geçmişime dönüp bakıyorum.

Canımı yakan hiçbir insana kırgın değilim.

İyi ki gitmişler...

Çünkü onlar kalsaydı,
sen geleceğin yolu bulamazdın.

İyi ki kalbim birkaç kez kırılmış.
Sağlam kalan bir kalp,
şükrün ağırlığını taşıyamıyormuş.
Kırık yerlerden sızan acılar,
rahmeti daha derinden hissettiriyormuş.

İyi ki beklemişim.

Çünkü erken kavuşsaydık,
sana bakacak olgunlukta bir yüreğim yokmuş.

Ben seni beklememişim yalnız...
Sana layık olmayı beklemişim.
Rabbim beni acelemden arındırmış.
Sabırla yıkamış içimi.
Sonra seni göndermiş.

İyi ki ağlamışım.

Gözyaşının yıkamadığı kalbe
şükür de yakışmıyormuş.

Her damla,
kalbimde sana ayrılan yeri temizlemiş.
Ben eksildiğimi sanarken,
aslında sana yer açılıyormuş.

Sonra sen çıktın karşıma...

Öyle büyük cümlelerle değil.

Bir tebessümün,
yıllardır içimde susmayan bütün fırtınaları susturdu.

Sesin,
uzun zamandır kapanmayan bir yaranın üzerine
merhamet gibi indi.

O an hiçbir mucize olmadı.
Gökyüzü yarılmadı.
Dünya durmadı.
Yalnız içimde yıllardır süren gürültü sustu.
İnsan bazen ömrünün en büyük mucizesini,
derin bir huzur olarak yaşıyormuş.

İlk defa bir insanı severken
Allah’a daha çok yaklaştığımı hissettim.

Seni sevdikçe
dualarım değişti.
Eskiden isteyen ellerim vardı.
Şimdi şükreden ellerim var.
Eskiden "Ver." diyordum.
Şimdi yalnızca
"İyi ki..." diyebiliyorum.

İşte o gün anladım...

Sen bana verilmiş bir ödül değildin.

Sen,
reddedilen sandığım bütün dualarımın
aslında kabul edilmiş hâliydin.

Meğer Allah,
duaları bazen hemen kabul etmiyormuş.
Önce kulunun kalbini büyütüyormuş.
Sonra nimeti veriyormuş.
Çünkü küçük bir kalp,
büyük bir nimeti taşıyamazmış.

Şimdi ellerimi her açışımda
senden bir şey istemiyorum.

Çünkü seni isteyen eller,
zaten en güzel cevabı almış.

Her duamın sonunda
adını tek tek söylemiyorum.
Rabbim biliyor.
Kalbimin kimi kastettiğini,
gözlerimin neden dolduğunu,
şükrümün neden sustuğunu biliyor.

Yalnız bir kadına değil...

Rabbimin bana
"Beklediğine değecek." diye yazdığı cümleye bakıyorum.


Beni terk edenlere...
Canımı acıtanlara...
Bekleten yıllara...
Yarım kalan bütün hikâyelerime...

Tek tek teşekkür ediyorum.

Onlar beni senden mahrum bırakmadılar.

Tam tersine...

Beni sana getirdiler.

Çünkü hiçbiri yaşanmasaydı,

seni görünce

"Elhamdülillah..."

derken gözlerimin dolmasının
bir anlamı olmazdı.

Şimdi anlıyorum...

Ben yıllarca bir kadın istememişim.

Ben,
Rabbimin bana
hangi duayı sakladığını bilmiyormuşum.

Sen geldin...

Ben yalnız seni sevmedim.

Bana seni nasip eden kaderi sevdim.

Bana seni emanet eden Rabbime hayran kaldım.

Ömrüm boyunca taşıdığım bütün yükleri,
tek bir "Elhamdülillah"ın içine sığdıracak kadar
büyük bir rahmetle karşılaştım.

İşte bu yüzden...

Sana her baktığımda
gözlerim önce sana değil,
seni bana yazan Rahmet’e doluyor.

Ve her gece,
aynı cümleyi yeniden fısıldıyorum...

"Allah’ım...
Ben senden bir mutluluk istemiştim.

Sen bana dua eden kalbimin yürüyen hâlini göndermişsin."