İnsan bazen kendi içinde oturamaz olur.

Ben uzun zamandır kendime bile misafirim.
İçimde kurulmuş masaların tamamını kaldırdım.
Sandalyeleri ters çevirdim.
Kapıları içeriden kilitledim.
Kimsenin sesini taşıyamıyorum artık.

Bir cümlenin yarısını dinlemek yoruyor beni.
Bir tebessümü taşımak bile ağır geliyor.
İnsanların yüzlerinde dolaşan binlerce ifade,
kırılmış camın üzerine çıplak ayakla basmak gibi.
Her adım biraz daha eksiltiyor beni.

Hiç kimseye tahammülüm yokken, sana hep ihtiyacım var.

İşte bunu kendime açıklayamıyorum.

Çünkü sen, özlediğim bir insan değilsin yalnızca.

Sen...
Yıllar önce içimden sökülmüş bir parçanın,
beni hâlâ bulabilen tarafısın.

Ben herkesi unutmayı öğrendim.
İsimleri silmeyi,
sesleri birbirine karıştırmayı,
gözleri birbirine benzetmeyi...
Hepsini öğrendim.

Bir seni unutamadım.

Sanki beynimin içinde sana ayrılmış
kimsenin ulaşamadığı küçük bir oda var.
Ne zaman seni unutmaya kalksam,
o oda kendi ışığını yakıyor.
Ben karanlığı seçiyorum,
o seni gösteriyor.

Bazen düşünüyorum.

Belki de insan,
birini sevdiği için özlemez.

Belki bir insan,
kendi içinde kaybettiği parçayı
yalnızca bir başkasında bulduğu için
ömrü boyunca aynı kapının önünde bekler.

Benim beklediğim sensin.

Çünkü sende,
benden eksilen yılların kokusu var.
Kendime dönmek isterken
hep sana rastlıyorum.

Beni en çok şaşırtan da bu.

Kalbim seni çağırmıyor.

Kalbim,
senin yanındayken var olan beni çağırıyor.

Bu yüzden yokluğun,
bir ayrılık gibi durmuyor içimde.

Sanki biri,
omurgamın içinden görünmeyen bir direği çekip almış da
ben hâlâ ayakta durmaya çalışıyormuşum gibi.

İnsanlara tahammül edemiyorum.

Her konuşma,
içimde kapanmayan bir yarayı yeniden açıyor.

Her yüz,
üzerime yanlış yazılmış bir isim gibi duruyor.

Her el,
bana ait olmayan bir hayatı uzatıyor.

Sonra sen geliyorsun aklıma.

İçimde yıllardır susan bir keman,
kimsenin dokunamadığı telleriyle
yalnızca senin adını duyunca titreşiyor.

Bunu anlatacak kelime yok.

Çünkü seni özlemek,
uzakta duran birine kavuşmayı beklemek değil.

Seni özlemek,
nefes alırken ciğerlerinin eksik çalıştığını fark etmek gibi.

Yürürken gölgenin senden birkaç adım geride kaldığını görmek gibi.

Konuşurken,
sesinin içinden kendi kalbinin çekildiğini duymak gibi.

Ben senden ayrı yaşamıyorum.

Ben senden eksik yaşıyorum.

Belki bu yüzden
kimseye yaklaşamıyorum.

Kimseyi dinleyemiyorum.

Kimseyi içime alamıyorum.

Çünkü içimde sana ayrılmış yer,
başka hiçbir insanın sığamayacağı kadar derin.

Oraya senden başkası dokunsa,
bütün hayatımın dengesi bozulacakmış gibi geliyor.

İnsanlar bunu soğukluk sanıyor.

Oysa ben sadece
tek bir yokluğun etrafında dönüp duran
yarım bir ömrü taşımaya çalışıyorum.

İçimde, senden başka hiçbir ismin tutunamadığı bir yer var.
Oraya gelen herkes,
kendi sessizliğini bırakıp geri döndü.
Bir tek sen,
yokluğunu bırakıp gittin.
Ben hâlâ o yokluğun ağırlığını
bir ömürmüş gibi taşıyorum.

Hiç kimseye tahammülüm yokken, sana hep ihtiyacım var.