Bana en ağır gelen, gidişin olmadı.
İnsan, gidenin arkasından ağlamayı bir gün öğreniyor.
Ama yarım kalan cümlelerin içinde yaşamayı kimse öğretmiyor.
Her sabah aynı pencereyi açıyorum.
Dışarıda başka bir şehir var.
İçimde ise hâlâ senin sustuğun akşam.
Ne kadar yürürsem yürüyeyim,
kalbimin yolu dönüp dolaşıp aynı yere çıkıyor.
Bazı yollar haritaya çizilmiyor çünkü.
İnsan onları yalnızca canı acıyınca buluyor.
⸻
Ben seni özlemiyorum artık.
Özlemek daha sıcak bir duygu.
Ben, senden sonra eksilen tarafımla yaşamayı öğrenmeye çalışıyorum.
Bir fotoğrafın eksik köşesi gibi duruyorum hayatın içinde.
Kimse fark etmiyor.
Çünkü insanlar tamam görünen şeylerin kırık olduğuna inanmıyor.
Oysa en büyük çatlaklar,
en sessiz yüzlerde saklanıyor.
⸻
Bir zamanlar adını duyunca içim aydınlanırdı.
Şimdi aynı isim,
gecenin ortasında çalan bir kapı gibi ürkütüyor beni.
Ne açabiliyorum o kapıyı,
ne de ardına kadar kapatabiliyorum.
İnsan bazen bir hatırayı gömemezmiş.
Çünkü mezar kazılacak yer,
kendi kalbi olunca toprak da razı gelmiyor.
⸻
Bana, “Hayat devam ediyor.” dediler.
Ediyor elbette.
Nehirler akıyor, mevsimler değişiyor, insanlar gülüyor.
Ama bazı saatler vardır;
akrep de yelkovan da yürür,
yalnız insanın zamanı yerinden kıpırdamaz.
Ben uzun zamandır aynı dakikanın içinde yaşıyorum.
Belki de bu yüzden
yaş almakla büyümek arasındaki farkı öğrendim.
⸻
Bir gün aynaya baktım.
Yüzüm bana yabancı değildi.
Ama gözlerimin içinde oturan yorgunluğu tanımadım.
Demek ki insan,
önce bakışlarını kaybediyormuş.
Sonra sesini.
En son da,
eskiden neye güldüğünü unutuyormuş.
Ben en çok buna üzüldüm.
Kendime yabancı kalışıma.
⸻
Senden sonra kimseyi suçlamadım.
Çünkü her vedanın tek bir faili olmuyor.
Bazen susan suçlu,
bazen konuşmayan.
Bazen erken vazgeçen,
bazen geç fark eden.
Biz ikimiz de
aynı hikâyeyi başka başka okuduk.
Son sayfaya geldiğimizde ise
aynı acıyı bile paylaşamadık.
⸻
Kalbim eskisi gibi atmıyor artık.
Yanlış anlama…
Yaşıyorum.
Ama eskiden her sevince koşan tarafım,
şimdi her mutluluğun kapısında bekliyor.
Sanki yeniden üzülmekten korkuyor.
Meğer insan,
yarasını değil;
yarasının tekrar açılma ihtimalini taşıyormuş omuzlarında.
⸻
Gece olunca anlıyorum bazı şeyleri.
Gündüz kalabalıklar insanı oyalıyor.
Ama gecenin sessizliği,
hiçbir bahaneyi kabul etmiyor.
Karanlık, insanın içine tuttuğu aynadır.
Ben her gece o aynada
biraz daha eksik birini görüyorum.
Adını söylemiyor.
Ama kim olduğunu çok iyi biliyorum.
⸻
Eskiden geleceği düşünürdüm.
Şimdi yalnızca yarın sabahı düşünüyorum.
Çünkü büyük hayaller kuracak kadar cesur değilim artık.
Bazı insanlar umutlarını bir anda kaybetmez.
Parça parça eksilirler.
Bir gün fark ederler ki,
ellerinde koca bir boşluk kalmış.
İşte ben,
o boşluğu taşımayı öğrendim.

Cemre yaman