Gözlerine bakarken yarım kalmış bir cümlenin ağırlığı çöker içime,
Gidemem bu yollardan geri, sığamam bu dar kafeslere.
Yüreğimde büyüttüğüm sessiz fırtına şimdi dağları devirir derinden,
Kim anlar ki sensiz geçen bu ömrün sinsi yükünden!

Uzak bir limanın sularına bırakılmış gibidir şimdi bu yalnız beden,
Adını ansam boğazımda düğümlenir yarım kalmış ne varsa benden.
Teselli etmez hiçbir söz bu yarayı, zaman silmez izleri,
Sen gittin gideli hüzün bürüdü pencereme değen soluk gölgeleri.

Bir ömür sığdırdım ben bu sessiz ve karanlık odanın duvarlarına,
Kulak verdim içimden taşıp gelen bitmeyen feryatlara.
Gelen yok bu yoldan geri, soran yok halimi bu ıssız şehirde,
Kaldım öylece; yanar bu ateş içimde, sönmez bu son nefesimde!

Zamanın akıp gittiği bu yollarda izini arar durur yorgun gözlerim,
Her köşe başında adını fısıldar, içimde büyür kederlerim.
Hangi rüzgar savurdu seni benden, hangi karanlık aldı sıcak yüzünü,
Söyle ey yar, nasıl susturayım içimde kanayan bu hüzünü?

Göğsümün orta yerinde kopan fırtınaya bir çare bulamadım gitti,
Sensiz geçen her gün ömrümden bir parça alıp tüketti.
Nereye baksam hatıran sızlar kalbimin kuytusunda ince ince,
Savrulup durdum tek başıma, yalnızlığın ortasında çaresizce.

Yollar var ki aşılmaz, dağlar var ki geçit vermez bu viran handa,
Adını her andığımda bir şeyler kopuyor şu sol yanımda, canımda.
Teselli duymak istemez bu kulak, başka bir iz aramaz,
Sensizliğin ortasında ruhumu boydan boya sarar bu yaralar.

Gecenin en kimsesiz vaktinde uykusuz kalır bu beden,
Hangi rüyaya yatsam karşıma çıkarsın, kaçamam ki bu gölgeden.
Bile bile ateşe yürümek gibiymiş seninle olmak, seni böyle sevmek,
Uğruna her şeyi feda edip, bu fani dünyada sessizce tükenmek!

Şimdi sen söylesen ey yar,
Bu sancının bir sonu olacak mı gayrı,
Gözlerim yollarda, kalbim sensiz, bu dünya bana artık bir saray mı?
Hangi dağ kaldırır omuzunda seninle geçen bu ağır yükü,
Kim siler yüzümdeki bu kederi?

Toprak sarar gün gelir bu bedeni, kimse duymaz sesimi derinden,
Benden başka kim beklemiş ki seni bu kadar ölümüne,
Var deseler de inanma sakın yalan ellere, boşa giden laflara,
Seni bu cihanda benden başka kimse sığdıramaz ki dualara!

Hangi eller dokunabilir ki ruhunun en saklı, en yaralı kıyısına,
Hangi yürek göğüs gerebilir sensizliğin buz tutmuş kışına?
Gözyaşlarımı içine akıtıp bir sır gibi sakladım adını ömrümce,
Bir ömür inandım ben seninle var olacağıma, sensizliğe kafa tutarcasına...

Yine de vazgeçmek nedir bilmeden adımlarımı ileriye doğru atarım,
Yanacağımı bilsem de senin adınla yatıp seninle kalkarım.
Gururu çoktan bir kenara fırlatıp attı bu yürek korkusuzca,
Sadece senin adınla nefes alıp veririm, sensizlik en büyük ceza!

Artık sözün bittiği, kederin tepeye ulaştığı yer burası,
Saracak bir yara kalmadı geriye, teselli bulacak bir sızı yok.
Hadi diyelim toprak aldı beni, benden öte kim kalacak ki geriye;
Seni benden başka kim sevebilir böyle,
Kim taşıyabilir bu yükü kalbinde?

Cemre yaman