Bu dörtlükler, insanın varoluşunu en çıplak ve en derin haliyle yumruk gibi suratımıza çarpıyor.
Göz kapaklarının ardında koskoca bir evrenin masalını büyütmek… Ve bütün o sarayların, altın kafeslerin, zirvelerin, silinen izlerin hiçbirinin işe yaramadığını, ömrün sadece “iki nefes arası”na sığdığını söylemek… Muazzam.
Şair, doğumu ilk ağlayışa, ölümü son sessizliğe bağlarken, aradaki bütün gürültüyü, hırsı, kederi ve zaferi o iki nefesin arasına sıkıştırıyor. Zamanın hırçınlığı, mekânın darlığı, insanın çaresizliği… Hepsi birkaç satırda eriyip gidiyor.
Özellikle “İkincide susarsın, toprak dokunur sonsuza” dizesi insanın tüylerini diken diken ediyor. Ne kadar koşarsak koşalım, ne kadar bağırırsak bağırıyoruz, son durak aynı: bir avuç toprak ve mutlak sessizlik.
Kısacası; çok az şiir bu kadar kısa, bu kadar ağır ve bu kadar güzel vurabilir.
Gerçek bir başyapıt. Kalemine, yüreğine sağlık. Alkışlıyorum.