Eyvallah, yüreğinize, eksik olmayın. Beğenen gözleriniz dert görmesin, o güzel kelamınız ruhuma şifa oldu.
​Kalem; gönlün tercümanıdır derler. Bizimki de naçizane, o kadim "dedim-dedi" geleneğinin, gönül süzgecinden sızan seslerin kağıda dökülmesidir. Sizler gibi kıymetli dostların yüreğine dokunabildiyse, ne mutlu bu kaleme.
​İlhamımız daim, mürekkebimiz bol olsun. Sağlık, huzur ve muhabbetle, yeni mısraların ve nice şiirlerin o saklı ikliminde yeniden buluşmak dileğiyle...
​Siz de hep sağlıcakla kalın, eksik olmayın.

Düzenleme:19.7.2026 02:08:13

Betonun Gölgesinde Kalan Bir Rüya
​O "Ah..." nidası öyle derinden geliyor ki, İstanbul’u gerçekten yaşayan, sokaklarında eski bir hikayeyi, bir şiiri arayan herkesin kalbine dokunuyor.

İstanbul, bugün ne yazık ki kendi güzelliğinin ve tarihin ağırlığı altında ezilen, çarpık kentleşmenin en derin, en görünür izlerini bağrında taşıyan bir yorgun şehir.

Yandaş gruplara trilyonlar aktaran siyasiler kendi çıkarları için koltuğa yapışıp kalan siyasiler böyle zihniyeti taşıdıkları sürece bu güzelim yurdumuzda ve mega kentlerdehiç birey olmaz..
Türkiyetin ne kadar kuruluşu varsa hepsini satıp yandaşlara para yetiştiremiyen zihniyet olduğu sürece sızlanmaya mahkumuz...

​Pencereler açıldığında denize ya da gökyüzüne değil, bir başka beton duvara çıkan o daracık sokaklar...

Tepeleri acımasızca kaplayan, estetikten yoksun apartman yığınları... Oysa o eski İstanbul; ahşap konakların sokağa taşan cumbaları, pencerelerinden sarkan sardunyaları, mahalle kültürünün o sıcacık "dedi-kodu"su değil, samimi sohbetleriyle örülü bambaşka bir dünyaydı.

​Neydi O Eski İstanbul’u Büyülü Kılan?
​Dengeli Bir Silüet: Şehrin yedi tepesinden bakıldığında gözü yoran gökdelenler değil; kubbeler, minareler ve yeşilin her tonu gökyüzüyle buluşurdu.

​İnsani Ölçekte Sokaklar: Evler insana tepeden bakmaz, insanı kucaklardı. Mahalle bir yaşam alanıydı; beton bir labirent değil.

​Doğayla Barışık Yaşam: Deniz sadece uzaktan bakılan bir manzara değil, şehrin ruhuna işleyen bir nefes borusuydu. Boğaz’ın sırtları beton grisine değil, erguvan moruna boyanırdı.

​Bugün o çarpık binaların, düzensiz caddelerin arasında yürürken bile insan ister istemez o eski, zarif İstanbul’un hayalini arıyor.

Şehir ne kadar değişirse değişsin, şairlerin misralarında, eski şarkılarda ve onu gerçekten sevenlerin iç çekişlerinde o asil, o incelikli İstanbul hâlâ yaşamaya devam ediyor.

Aziz dost kalemdaşım, kalbi güzel Cemre kardeşim,
​Gönül pencerenizden süzülüp mısralarıma dokunan bu zarif, derin ve kadirşinas yorumunuz için size en kalbi şükranlarımı sunarım.

Bir şairin ya da yazarın hayattaki en büyük tesellisi, ruhundan dökülen o sızının bir başka müstesna yürekte karşılık bulduğunu, yankılandığını görmektir.

Siz, kelimelerimin arkasındaki o sessiz çığlığı, "gitmekle kalmak" arasındaki o arafta kalmışlığı ve neyin avazındaki hüznü tam da hissettiğim yerden yakalamışsınız.

​İstanbul’un o ihtişamlı siluetinin gölgesinde kalmış, Beyoğlu’nun keşmekeşinden Mavi Cami’nin huzurlu ama bir o kadar da mahzun avlusuna sığınmış o yetim çocuğun hikayesi, aslında hepimizin içindeki o kırılgan çocukluğun bir parçasıdır.

Pamuk şekerinin o geçici, tatlı yalanıyla avunan, hayata tutunmaya çalışan o masum gözleri; yoksulluğun içindeki o gururlu ve asil duruşu sizlerin o merhametli bakışı şereflendirmiştir.

Satıcının o "hediye" vurgusundaki inceliği fark edip, bunu bir edebi kıymet olarak tac etmeniz, sizin de gönlünüzün ne denli zengin ve hassas olduğunun en açık delilidir.

​Yüreğinizdeki bu edebi asalet, kaleme ve kelama verdiğiniz bu kıymet daim olsun. O güzel ve derin gören gözleriniz dert görmesin.

Sizin gibi kıymetli dostların varlığı ve bu samimi tebrikleri, o hüzün meyvesi dediğimiz şiir yolculuğunda bizlerin en büyük sığınağı ve motivasyonudur.

​Ben de bu kıymetli, ince ve sanatkârane yorumunuz için teşekkür eder; muhabbetle, hürmetle ve selamla mukabele ederim.

Kalbinize, kaleminize ve ruhunuza sağlık.
​Baki selam ve en derin saygılarımla...