Işığın ve karanlığın dansında çarpışan bir şiir

Çok zekice
Çok estetik
Çok özgün

"Radyoaktif şekerin" verdiği ağır sızıyı
İnce bir şifa ile dengede tutuyor dil.

Bu yolculuğu dize dize sakinleştirirken şairem, beden derin katmanlarına iniyoruz.

Vicdanın ve sabrın zaferini müjdeleyen, karmaşayı susturan 'zapt etme' arzusu


Farklı ve güzel.

Selamlar,

Şiirsel bir isyanla başlayıp tıbbi bir gerçekliğe, oradan da adeta insanın kendi içine dönen o tatlı sert "dur biraz" ihtarına... Yazdıkların öyle bir ritimle akıyor ki, insanın soluğunu kesip sonra da "Bir dakika, sakin, tek tek gel" dedirtiyor gerçekten.

İnsanın kendi içine, hayatına, belki de bedenine sızmasına izin verdiği o "anormalliklere" ve "antiliklere" öfkesi. "Her haline göz yumdun, şimdi de öylece durup geçmesini mi bekleyeceksin?" der gibi. Çok haklı bir celallenme bu.
​Sonra o harika geçiş: Radyoaktif şeker, pozitronlar, gamalar ve hücre haritaları...
​Sen burada çok net, çok tanıdık bir tıbbi dedektifi tarif etmişsin

​O "damardan verilen radyoaktif şeker" (FDG) var ya; işte o vücutta nerede bir anormal hücre, nerede bir "anti" hareket varsa gidip onu buluyor. Pozitronlar salınıp elektronlarla çarpıştıkça ortaya çıkan o gama ışınları, aslında karanlıkta kalan ne varsa ışıtıyor, haritasını döküyor ortaya. Bir nevi, içerideki karmaşanın, gizli saklı işlerin röntgenini çekiyor.

​Ama tam o karmaşanın ortasında, "Rabbim iyilerle karşılaştırsın" duasıyla bir duruluyor, sonra da kendine (ya da hayatın o hızlı akışına) o canım fırçayı kayıyorsun:

​"Hop dedik / Sakin dedik ama... / Tek tek gelsene canım / Bu ne karmaşa / Bu ne celallik"
​Gerçekten de öyle. Hücreler mi çok celalli, hayatın getirdikleri mi, yoksa üst üste binen o düşünceler mi?

​Şimdi o son dizendeki gibi yapalım: Bir dinlen, bir soluklan, bir otur...
​Her şey tek tek gelsin.

Tebrikler KUTLARIM KALEMİNİ