Önüne çıkan duyguyu koruyarak, daha akıcı ve şiirsel bir şekilde şöyle tamamlanabilir:

Of be...
Biri çıkıp beni gözleriyle sevsin.

O, aynalara küskün bedenimi değil,
ardına sakladığım sevmeyi görsün.

Ulan,
ölüm gelse
uğruna feda edeyim canımı,
bu sevmenin hatırına.

Ne oldu yani,
birini kör kaldığı taraftan sevdiysek?

Yalanlar süsledi
yüreğimizin ölmüşlüğünü.
Doğrular ise
sessizce mezar taşı oldu içimize.

Biz,
hep eksik yerlerimizden sarıldık hayata.
Kimse avuçlarımızdaki yaraları öpmedi;
herkes,
parmak izimizi almak istedi.

Şimdi soruyorum geceye:
Sevmek gerçekten suç muydu,
yoksa yanlış kalplere denk gelmek mi kader?

Ben hâlâ
bir çift göz bekliyorum.
Yüzüme değil,
içimde yıllardır üşüyen çocuğa baksın.

Ve desin ki:

"Artık yorulma...
Bu kez seni,
gitmek için değil,
kalmak için sevdim."