bu şiirin ismi çok güzel. son samuray gibi:)

hep sevgimle♡

Bırak çiçekler eskiyiversin.
Bu arada eski vazolar değer kazanıyor, NilGüncüğüm.
Antikacılara sor bakalım "Nah" diyorlar mı.. :)

Çokça selam, sevgi ile.

öfkesini mizahın arkasına saklayan; çocukluğunu kaybetmiş bir insanın, dünyaya renkler üzerinden tuttuğu uzun ve kırık bir yas kaydıdır bu şiir.
Ruhsal kırılmalar,dilin sürekli yön değiştirmesi,zihinsel parçalanmışlığı bir hisse dönüştürüyor.
Renkleri psikolojik karakterlere dönüştürerek ruhun bir parçası haline getirmişsin.Kimine utangaç kimine umursamaz kimi acıyla kimi ölülerle oyalanıyor benliğinde. "Son Renk bükücü" renklerle oynayan anlamında algılanırken aynı zamanda duyguların doğasını eğip büken onları yeniden tanımlayan anlamını da çağrıştırıyor.
"ayrıca" kelimesi zihnin hiç bitmeyen dip notları gibi şiirin omurga kelimesi.Travma yaşamış insanların zihni çoğu zaman böyle çalışır; hiçbir cümle tamamlanmaz, her düşüncenin ardından yeni bir parantez açılır. Sürekli "bir şey daha var" diyorsun bize. Bitirmiyorsun. Çünkü acn bitmemiş...
"Herkesi affettim." dedikten hemen sonra gelen "nah" kelimesi kendi söylediğine bile inanmadığını gösteriyor. İç dünyanda umut ile inkâr aynı anda yaşıyor değil mi?
Kimlik yorgunluğun hala daha devam ediyor.
"Bir harf düşüyor ismimden. Eksik adımla daha kolay seviyorlar beni."kabul görmek için sürekli eksilmek zorunda hisseden bir benliğin ifadesidir.
İnsanların seni olduğu gibi değil, budanmış hâliinle kabul ettiğine inanmışluğın var.. Bu, sana göre bir değersizlik...
"Bir cepten çocukluğum düştü. Öbür cebimde annemin sesini unuttum."Çocukluk geçmişten çok varlığının kaynağı.Amne sesi "güven".Çocukluk düşmüş anne sesi unutulmuş gibi.Bu yüzden renklerin
bozulmuş ismin eksilmiş dünyan anlamsızlaşmış.
"Orta parmağımı değil, çocukluğumu kaldırdım."
İSYAN...
Dünyaya senden çalınan masumiyetini gösteriyorsun aslında .En büyük proteston öfken değil, yaran...
Sevgili Nilgün öncelikle tekrar hoşgeldin.Acıları taşımanın bir yoluda senin yaptığın gib,i acıları gülünçleştirmekle de olur bazen.Senin mizahının altında büyük bir yalnızlık ve kırgınlık olduğunu düşünüyorum.Bir yanda sevilmek isteği diğer yanda
insanlardan uzaklaşmak...Hem görünür olmak hem saklanmak gibi.Karanlıkta yaşayan biri değilsin ama karanlığı çok iyi tanıyorsun. Ve kendi içindeki karanlığa böylesine anlamlı ve güzel şiirlerle ayna tutuyorsun.
ve unutma Nilgün şairim:

En büyük çığlık, sesini değil çocukluğunu kaybetmiş bir insanın sessizliğidir.

iyi ki geldin,hoşgeldin.

















Koray Kzlcan tarafından 12.7.2026 12:57:17 zamanında düzenlenmiştir.

Renklerin birini sevsem diğerinin hatırı kalır. Kır çiçekleri birazdan başlayacak karşı yayladan gök gürlemesi ile gelen doluya kulak kabartmışken benim ağladığımı duymazdı diyor şair baharda kır çiçekleri ile sohbetini anlatırken.

"ağladım, çok ağladım.
istedim kalbim yıkansın.
sonra tüm gece kusayım".
Bu sözün üstüne ne denir ki susayım. Bu eşsiz ifadeye karşı kelime almak, sözcüğe el sürmek olmaz

"kendi kuyruğunu yiyen bir karanlık gibi...."
Asıl beni çarpan metafor...

Ortak rengi bulma denemeleri dediğin ayakta durma hikayemizin ta kendisi değil miydi.
Harfler düşmesin diye ismimizden bütün çaba bu değil mi. İlla düşecekse önce gökte yıldızım kaysın dosta düşmana karşı rüsva etme. Kendim fazla harfleri atarım yerine nokta ünlem koyarım



Yüreğinize sağlık

Bu şiir, renkleri yalnızca görsel bir unsur değil; duygu, hafıza, öfke, kayıp ve kimlik metaforu olarak kullanıyor. Parçalı ve isyankâr dili, yer yer absürt görünen "nah..." çıkışlarıyla modern insanın kırgınlığını ve yabancılaşmasını güçlü biçimde yansıtıyor. Tebrikler...Selam ve Saygılar.........

Şerefsizlerin şerefine şerefe kaldırmak şereftir !.🥳

İlle sarı-kırmızı
çocukluk aşkı :)

Selamlar

İyi şiir

ortak bilince vurgulu
renk armonisi
kibarca bir sövmeydi
bence
yüreğine sağlık...