Çünkü Kuşlar şiiri, Nil Gün, Modern Türk şiirinin özgün bir örneğini sunmuş. Serbest vezinle yazılmış, ne dersin sorusuyla okuru doğrudan muhatap almış ve her bölümün sonunda ama kuşlar! nakaratıyla keskin bir dönüş yapmış.

Bu tekrar, hem ritmik bir omurga oluşturup hem de şiirin temel gerilimini taşımış: bu insan varoluşunun yapaylığı ile kuşların doğal, kayıtsız özgürlüğü arasındaki uçurumu derlemiş. Nil Gün, bekleyişi, sessizliği, yalnızlığı ve toplumsal aptallığı birbiri ardına dizerek çağdaş insanın iç dünyasını çıplak bırakmış. Gözlerdeki uykulu bekleyiş, gıcırdayan yataklarda inleyen ruhlar, idrar örneği vererek ayakkabı numarası öğrenenler gibi somut ve ironik imgeler, varoluşsal boşluğu somutlaştırıyor.

Buna karşılık kuşlar, hiçbir zaman açıklanmayan ama her seferinde vurgulanan bir simge olarak kalır; onlar ne bekler ne de yargılar, yalnızca vardır. Bu karşıtlık, şiire hem felsefi derinlik hem de lirik bir hafiflik katmış. Dil, gündelik konuşma tonuyla şiirsel imgeleri ustaca harmanliyor. Meğer kimse beklemiyormuş kimseyi gibi yalın cümleler, birdenbire fırtınayla kopan yakınlıklara, rıhtım kokulu rüyalara, talan edilmiş bahçelerin üşüyen asmalarına evrilmiş.

Bu geçişler, okuru duygusal bir savruluşa uğratırken entelektüel bir sorgulamaya da davet eder. Sonuçta Çünkü Kuşlar, insanın kendi gölgesinden bile medet umduğu bir çağda, doğanın sessiz tanıklığına sığınmanın incelikli bir ifadesidir. Şiir, ne romantik bir doğa övgüsü ne de karamsar bir feryattır; ikisinin arasında asılı, dingin ve sorgulayıcı bir dürüstür.

Bu denge, metni günümüz Türk şiirinde kalıcı niteliklere ulaştırabilir. En azından ornek olur.

Nil Gün, bu yapıtıyla okuru kuşların olduğu yere, yani saf varoluşa bir adım daha yaklaştırdı.
Ve biz de oradayız...

Devamına dileklerimle,

ne dersin
unutuşun nehrine kanmayan susuzluklara
yıkılmış bir köprünün iki yakasına
tenin hatırladığı aklın nisyan ettiği şeye
kendi sesini tanımayan o yankıya

meğer olgunlaşmak
bir çeşit çürümeymiş

ey şair
bazı sessizlikler bağırmaktan yorulmuş

ama kuşlar!

Zamanın,zihnin ve bedenin aynı anda çözülüşü.Ve sen bunu kaydediyorsun...harf harf ,cümle cümle beynimize...
Ama kuşlar...(Şiirin omurgası)
İnsan dünyası çürürken buna tanıklık eden tek canlı kuşlar.Ve kuşlar burada umut değil devam eden bir şeyin kanıtı gibi.
“meğer kimse, beklemiyormuş kimseyi”
iç çöküşün kabulü.(bu dizeye senin gözünden bakarsam derim ki kırılmamışsın,kırıldığının farkına varmışsın)
“sevdiğim erkekleri öldürüyorum her gece”
sevememenin, güvende hissedememenin yarattığı yıkım.Çok derin bir yalnızlık.
İnsan yalnız değildir çünkü kimse yoktur,
yalnızdır çünkü kimseye dayanamıyordur.
(Öyle misin?)
“tozunu siliyorum takvim yapraklarının”
zamanla kurulan bağın kopması.
Yaşamayı bırakıp geçmişi temizlemek.
Derin bir tükenmişlik hissi veriyor bu dize.
Hayat yaşanılacak bir şey değil de katlanılacak bir birikimmiş gibi.
“bizimkisi hayaletlerin hayallenmesi”
varlığının silinmesi ,kendine dair vardığın en acı sonuç
gerçekliğin dışına itilme hali.

Nilgün şairim;
Bu şiir bir çığlık değil
Çığlık denen ses duyulmak ister.
Ama bu şiirin, duyulacağına pek inanmayan bir sesi var.
içten içe yaralı.
içten içe sancılı
içten içe yalnız mı yalnız
içten içe dertli mi dertli
Bu "içten içe"lerin içinde kaybolmamak elde mi?

Bir zamanlar gerçekten inanmış olmak insanın içini en çok acıtan şeydir.
Ama kuşlar...(Sen hatırlama en iyisi)

Saygıyla.