Çok derin, katmanlı ve melankolik bir şiir. Kelimeleri seçerken adeta ruhun kuytu köşelerine dokunmuşsunuz. Şiirinizdeki o "tanıdık yabancılık" hissi, yalnızlığın bireysel değil, evrensel bir paydaşlık olduğunu çok güçlü aktarıyor.
​Özellikle şu kısımlar beni çok etkiledi:
​"Meğer ne çok insan aynı boşlukta, / Aynı sessiz harfle eksilmeyi beklermiş." — İnsanların ortak yalnızlığını ve sessizce tükenişini o kadar naif özetlemiş ki... "Sessiz harfle eksilmek" harika bir imge.
​"Takvimleri lâl eden bir gölgedir bu" — Zamanın donup kaldığı, acının veya yaşanmışlığın eskimediği anı çok güzel somutlaştırmış.
​"Bazen bir hecenin yutulduğu yerde, / Kalır evrenlere sığmayan ne varsa." — Söylenemeyenlerin, içe atılanların büyüklüğünü anlatan muazzam bir kapanış. Kelimelerin bittiği yerin aslında her şeyin başladığı yer olduğunu hissettiriyor.
​"İpek sızı" ifadesindeki o zarif ama keskin acı duygusu da şiirin bütününe sinen o asil hüzne çok yakışmış.
Kaleminize, yüreğinize sağlık;