Demek ki
Birini beklemek sadece kapıyı açık bırakmak değilmiş,
Bazen bütün yolları kendi içine göçürmek gerekiyormuş.

Gökyüzü aynı karanlığı örtüyor üstümüze,
Ama herkes aynı geceyi yaşamıyor.
Kimi yıldızların altında eksiliyor sessizce,
Kimi kendi yalnızlığının mermerinde oyuluyor.

Sen, en çok sakladığın yaraların dilisin şimdi,
Ben ise o suskunluğun kıyısında unutulmuş bir kıta.
En parlak sabahlarımın ışığını alıp gittin,
Ardında paslı sonbaharlar bırakarak.
Ve vakitsiz inen bir kar gibi
Bütün renkleri örttün içimde.

Ey adını kalbimin çatlaklarına işleyen uzaklık;
Kırık rüzgârlar saldın düşlerimin üzerine.
Birer birer söndü pencerelerim,
Birer birer terk etti beni sesler.

Söyleyemediğin her sözün ardından
İçimde başka bir çöküş başladı.
Gece, siyah bir nehir gibi doldu odalarıma;
Ve ben boğulurken kendi derinliğimde,
Kimse fark etmedi suyun yükseldiğini.

Şimdi her şey kül renginde.
Saatler, durmuş bir yağmurun altında bekliyor.
Yorgun ellerimde dağılan hatıralar,
Eski bir haritanın silinen yolları gibi.

Karanlığın en tenha yerinde oturuyorum artık.
Bir kandilin son titrek ışığı kadar kırılgan,
Bir mezar taşındaki yarım isim kadar eksik.

Ve içimde,
Hiç kimsenin ulaşamayacağı kadar derinde,
Senin gidişinden arta kalan
Sessiz bir uçurum büyüyor.

01.06.2026