İçimde eriyen bir mum var,
Sessizce akıyor gecenin avuçlarına.
Kimse görmüyor damlayan sıcaklığını;
Çünkü ben,
Yanarken bile etrafa ışık saçmayı öğrendim.

Bir pencere gibi duruyorum hayata karşı,
Camlarım çatlak belki
Ama yine de gün doğumunu içeri alıyorum.
Herkes “iyi misin?” diye yüzüme bakıyor,
Ben gülümseyip
Enkazımı cebime saklıyorum.

Çok yoruldum bazen…
Omuzlarımda taşınan görünmez dağlardan,
Güçlü görünmenin demir zırhından,
“iyiyim” kelimesini
Bir dua gibi tekrar etmekten.

Oysa içimde,
Adı konmamış fırtınalar dolaşıyor.
Bir yanım kıyıya vurmuş sandal,
Bir yanım hâlâ denize inanıyor.
Kırıldığım yerlerden rüzgâr giriyor ruhuma
Ve ben,
Üşüyen kalbimi kendi ellerimle örtüyorum.

Kendime bile yabancılaştığım gecelerde
Aynaya uzun uzun baktım.
Gözlerimde, susturulmuş bir çocuğun izi vardı.
Hep başkalarını kurtarırken
Kendimi kıyıda unutmuşum meğer.

Ama artık biliyorum:
İnsan bazen kaybolmadan
Kendine varamıyor.

Şimdi yavaşça dönüyorum içime;
Gürültülerden, kalabalıklardan,
Beni benden uzaklaştıran herkesten.
Bir kuş gibi konuyorum kendi omzuma.
İlk kez kendime şefkatle bakıyorum.


05.08.2021