Bu gece
Bir şiire değil,
Suskunluğun en ücra kıyısına
Sığındım, içime yağan yağmurla.
Hiçbir mısra
Kurutamaz ıslanan kalbi.

Eksiliyor insan...
Önce adından bir harf,
Çekiliyor sonra sesinden bir mevsim
En çok sevdiği ismi
Dili varmıyor söylemeye.

Kimi isimler anıldıkça
Yaradır kanayan.
Canım dediğin,
Zamanın insafsız ellerinde
Bir anı’m oluyor.
Biz dediğin,
Tek kişilik bir cümlenin
Yetim zamiri oluyor.
Göç ediyor en çok kendinden.

Öyle bir sessizlik büyüyor ki içimde,
Kuşlar bile çekiniyor konmaya.
Yüreğim,
Kapısı çoktan kapanmış bir ev...
Işığı sönmüş,
Hâlâ birinin döneceğine inanan.

Yine de biliyorum...
Harfler eksilir,
Kelimeler yorulur,
Şiirler susar.
Eksilerek yaşamayı bilir.
Harfler eksilse de…
Sızlar yeniden her nefeste
Yalnızca sessiz okunur.
Yalnızca
Sevgi acır.

24.07.2026