Demek ki
Sadece susmak yetmiyor dostum,
Kenarında durmak gerekiyor doğru uçurumun.
Eşit duyulmayan sesler dağılıyor gökyüzüne
Kimisi can veriyor bir çığlığın eşiğinde,
Kimisi büyütülüyor bir ömrün kuyusunda

En çok gizlediklerinle inşa olan birisin,
Gölgesinde kayboluyorum ördüğün duvarların
En taze baharlarımın rengini alıp gittin,
Uzak düştüğün o mevsimlerin göğsüne,
İndin şimdi zemheri bir ayaz

Hasret yangınlarımın küllerine
Adını kazıyan sevgili
Güz artığı rüzgârlar saldın umutlarıma,
Zamansız gidişlerle kanattın içimi.
Konuşmadığın bütün o kör sağır akşamlarda,
Yorgun gözlerimin en bilenmiş dilsizliğine,
Doğup büyüyor donan mürekkep lekeleri

İçinden geçiyoruz zifiri odaların
Sınırı çizilemez büyüyen bir kimsesizlik
Var içimde kaybolan
Işıksızım artık...
Hükmü düşmüş bir mahkûmiyetin tam içinde
Dibinde duruyor o kör kuyunun
Beni görmeyen kaderim.

01.06.2026