0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
46
Okunma
Siyah pelerinini kuşanan arsız geceler,
Kadehler dolusu hüzün içip koyulaşıyor içimde.
Acı, koynumda büyüyen bir gölge gibi besleniyor
Ve ben her sabah biraz daha eksilerek uyanıyorum.
Tam unuttum derken
Ansızın aklımın kıvrımlarına sızıyorsun;
Beni kendi bilincimde dağıtan bir sarhoşluk gibi,
Parça parça ediyorsun içimdeki düzeni.
Ve o kör karanlığın tam ortasında
Yeniden, daha şiddetli bir çaresizliğe düşüyorum;
Gözlerinin boşluğuna yeniden gebe kalıyor içim.
Senden geriye kalan ne varsa
Masada unutulmuş anı kırıntıları gibi…
Onlarla nefessiz kalıyor boğazım,
Kendi içimde boğulmayı öğreniyorum.
Ama tuhaf…
Yine de sırılsıklam bir inançla
Hazırım sana inanmayı yeniden denemeye;
Aynı tatlı yalana
Bir kez daha kanmaya.
27.12.2003
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
