Sanki kelimeler boğazımda düğümlenmiş…
Konuşmaya kalksam sesim kırılıyor,
Kulaklarımın içinde dalga dalga bir uğultu,
Gözlerim, içime çöken hüznün buğusuyla bulanıyor,
Tenim ürperiyor, avuçlarım nemli,
Güneş altında sarıya kesmiş bir tarlada başak misali
Ansızın ölümle göz göze gelmiş gibi olurum.

Ve yine de, senin karşında
Böyle savunmasız, böyle çözülmüş olsam bile
İçimde bir yer direniyor…
Acıya dişimi sıkıp dayanmak zorundayım.
Yalnız, ne olur…
Yüreğime kor gibi acılar basma artık.
Bırak beni,
Dalgaların çağırdığı o sınırsız denizlere karışayım.

Hatırla… Bir zamanlar nasıldı…
Sesim sana değdiği an
İçinde bir şey kanatlanırdı,
Kıyıda ürperip göğe savrulan kuşlar gibi.

Bir çağrı bile değildi belki,
Sadece adının yankısıydım dudaklarımda,
Ama sen, hiç düşünmeden,
Kalbinin aceleciliğiyle gelirdin.

Adımların telaşlı,
Bakışların yetişmek ister gibi…
Sanki geç kalırsan
Bir şey eksilecek dünyadan.

Ve ben bilirdim,
O gelişin sıradan değildi,
Çünkü herkes yürür,
Ama sen uçmaya yakın gelirdin bana.

Şimdi eğer geleceksen,
Gecikme… Tam da bu anda gel.
Çekip çıkar beni içimi kemiren şüphelerden,
Kalbimin gizlice fısıldadığı ne varsa
Esirgeme, saklama benden.

Belki bir gün,
Zamanın hoyrat rüzgârı
Adımı senden usulca söker,
Harflerim dağılır eski bir mektup gibi
Unutulmuş çekmecelerde.

Ama bil ki...
Sessizliğin bile bir yankısı vardır içimde.
Ve ben, o yankıya adını kazıdım bir kez.

Başka hayatların eşiğinde,
Tanımadığım yüzlerin arasında,
Başka dillerin yabancı seslerinde bile
Bir şey titreyecek içimde…
Adı konulamayan bir tanıdıklık,
Sana benzeyen bir eksiklik.
Belki kimse bilmeyecek seni,

Belki ben bile başka bir “ben” olacağım,
Ama bir iz vardır ya, zamana direnen,
Silinmeyen… İşte ben o iz olacağım.

04.12.1989