Umudum tükendi,
Ben tükendim.
Sana yetinemedim.
Aşkımdan değil,
Sevgimden değil…
Ben kendimden eksildim.

Sessizliğin büyüdü içimde,
Adını bile söyleyemedim.
Ne seni suçlayabildim,
Ne de kendimi affedebildim.

Ne seni suçladım,
Ne de bu sevdayı.
Kaybolan sen değildin,
Ben kendimi kaybettim.

Ben kendimden eksildim,
Sanma seni kaybettim.
Giden sen değildin aslında,
Ben kendimi tükettim.

Aşkımdan değil,
Sevgimden değil…
Ben kendimden eksildim.

Bir yanım sende kaldı,
Bir yanım hiç dönemedi.
Kaybolan ben oldum,
Sen sadece kaybetmeyi öğrendin.

Aynaya baktım bu sabah,
Yüzüm aynı, ben yoktum.
Evin her köşesi seni anlattı,
Ben sessizce sustum.

Kaybetmeyi öğrendim,
Susmayı öğrendim.
Gitmeyi de öğrendim.
Bir tek kendime dönmeyi öğrenemedim.

Her adımım sana çıkarken,
Yolumu kendimde kaybettim.
Sana değil, kaderime yenildim.
Ben kendimden eksildim.

Ne seni suçladım,
Ne de bu sevdayı.
Kaybolan sen değildin,
Ben kendimi kaybettim.

Ben kendimden eksildim,
Sanma seni kaybettim.
Giden sen değildin aslında,
Ben kendimi tükettim.

Aşkımdan değil,
Sevgimden değil…
Ben kendimden eksildim.

Bir yanım sende kaldı,
Bir yanım hiç dönemedi.
Kaybolan ben oldum,
Sen sadece kaybetmeyi öğrendin.

Umudum tükendi…
Ben tükendim…
Sana yetinemedim…

Aşkımdan değil…
Sevgimden değil…

Ben kendimden eksildim.

Gün gelir, zaman geçer…
Sanma, aynı ben dönerim.

Meğer en ağır ayrılık…
İnsanın kendinden ayrılmasıymış.