Bütün fabrikalar dumanını göğe kusup sustu, ustalar evine döndü,

Bir ben kaldım bu montaj masasının başında, elimde vidalar ve birikmiş pazar günleri.

Bant akıp gidiyor önümden, soğuk demir demire çarpıyor;

Dünya dediğin, montajı hiç bitmeyen devasa bir çarkmış meğer,

Biz sadece kendi vidalarımızı sıkıyoruz ömrümüzün, başkaları yaşasın diye.



Yirmili yaşlarımın o fiyakalı rüzgârı hangi ara dindi, bilmiyorum,

Ellerimde şimdilerde geçmeyen bir makine yağı, içimde tıkır tıkır işleyen o yorgunluk.

Eskiden dünyayı yırtacak kitaplar taşırdım arka cebimde,

Şimdi iki vardiya arası kaçırılmamış bir uykunun matematiğindeyim.

İnsan ekmeğin peşine düşerken, gençliğini hangi tezgahta bıraktığını unutuyormuş meğer.



Çay molasında plastik bardağın o ucuz, kıvrılan sıcaklığına sığındım,

Karşıdaki paslı aynada yüzüme baktım; gözlerimin altında iki siyah gece birikmiş.

Babamın o sert, kireç tutmuş elleri düştü birden aklıma,

Çocukken batardı o nasırlar yanağıma, canım yanardı da kızardım içten içe;

Şimdi anlıyorum o çatlakların kaç kışı ısıttığını, insan kendisi nasır tutunca anlıyormuş meğer.



Cebimdeki telefon dilsiz bu gece, zaten kimsenin uyandıracağı bir rüya yok bu saatte,

Herkes kendi uykusunun kuyusunda, herkes kendi yarınının telâşında.

Biz burada, sac levhaların arasında, günün doğumuna nöbet tutan son adamlarız;

Güneş bizim için doğmuyor aslında, biz sadece gecenin bittiğini

Önümüzdeki demirlerin parlamasından anlıyoruz.



Birazdan o servis otobüsü yanaşacak kapıya; lastikleri çamurlu, içi mazot ve işçi kokan o eski araç.

Kafamı soğuk cama yaslayıp şehrin uyanışını izleyeceğim,

Kendi buğumda kendi yüzümü kaybederek.