Dinle ey yolcu bu bir eski sestir,
Ömrün bahçesine düşen nefestir.
Bilgi dedikleri büyük hevestir,
Aklın olmadığı yer bir kafestir.

Toprak emek ister durma çalış sen,
Ter dökmeden yenilmez bunca diken.
Boş lafla yeşermez bahçeler erken,
Kendi ekmeğini kazan yürürken.

Sözünü terziler gibi dik ele,
Yalanla kurulan dünya nafile.
Kalbinden sızmasın tek kirli leke,
Menzile varamaz uymayan yola.

Dünya malı kalmaz kimseye burda,
Zenginlik dediğin eski bir hırka.
Hırsa kapılıp da nefsini yorma,
Kibrin sonu hüsran kalma çamurda.

Düşenin elinden tutmalı her an,
Kendine şiar et, geçse de devran.
Gönül kırma sakın, göçer bu kervan,
Kadir kıymet bilmez saygıyı yıkan.

Sabır acı derler, yolu yokuşlu,
Hayatın yolları olsa da taşlı,
Yine de eğilme ey dertli başlı,
Akıtma gözünden sabır yaşını.

Ömür bir rüzgârdır esip de geçer,
Geriye bıraktığın izdir kalan.
Herkes ektiğini gün gelir biçer,
İyilik yapmaktır en doğru olan.