Dinle ey yolcu bu bir eski sestir,
Ömrün bahçesine düşen nefestir.
Bilgi dedikleri büyük hevestir,
Aklın olmadığı yer bir kafestir.


Toprak emek ister durma çalış sen,
Ter dökmeden yenilmez bunca diken.
Boş lafla yeşermez bahçeler erken,
Kendi ekmeğini kazan yürürken.


Sözünü terziler gibi dik ele,
Yalanla kurulan dünya nafile.
Kalbinden sızmasın bir kirli leke,
Dilden çıkan sözdür dönmez hiç geri.


Dünya malı kalmaz kimseye burda,
Zenginlik dediğin eski bir hırka.
Hırsa kapılıp da nefsini yorma,
Kibrin sonu hüsran kalma çamurda.


Düşenin elinden tutmayı öğren,
Gönül kırma sakın geçer bu kervan.
Vefasız insandan uzak dur her an,
Kadir kıymet bilmez saygıyı yıkan.


Sabır acı derler meyvesi tatlı,
Zorluklar karşında eğme başını.
Hayatın yolları olsa da taşlı,
Akıtma gözünden sabır yaşını.


Ömür bir rüzgârdır esip de geçer,
Geriye bıraktığın izdir kalan.
Herkes ektiğini gün gelir biçer,
İyilik yapmaktır en doğru olan.