Milyar yıllık madenlerin sızıntısı bu dilsiz levha.
Pürüzsüz, soğuk bir camın altında kararıyor dünya;
dokunuşun o eski sıcaklığı, parmak uçlarındaki insan kokusu
yukarı doğru kayan piksellerin arasında can veriyor şimdi.

Ekran, sönen bir dostluğun ağırlığını yutan dilsiz bir infazcı.
Herkes birbirine bir sinyal kadar yakın bu dehlizde,
ama herkes o pürüzsüz camın arkasındaki karanlıkta,
kendi yalnızlığının kuyusuna kilitli.

Ne emojiler farkını söyleyebilir gerçek bir gözyaşının,
ne de mavi ışık dokunabilir insanın o saklı özüne.
Her "çevrimiçi", kendi tenhasında asılı bir ceset;
her "görüldü", kendi yankısına geç kalmış dilsiz bir çığlık.

Telefon masaya düşüyor ansızın.
Siyah bir ayna kalıyor geriye, odanın zifiri karanlığı yüzüne çarparken.
Camın hafızası yoktur;
içindeki dünyayı çoktan yutmuş boş bir kovan kalıyor masada.