Herkes bir şeyler ekler hayatın sahnesine,
Oysa en çok eksilerek ömür bulur insan.
Koşarsın yetişmek için elin gölgesine,
Bu beyhude telaşla kendine geç kalırsın inan.

Dünya kırık bir sandıktır, zamanla eskir,
İçine ne koyarsan, yükü ruhuna kalır.
Ömür pürüzsüz bir nehir gibi akıp gider,
Geriye sadece dürüst ve derin bir sızı kalır.

Süslü cümlelerin ardına saklanma beyhude,
Gerçek; yalınayak bastığın o dar sokaktadır.
Kendi mukadderatını sırtında taşıyanlar,
Görür ki asil menzil, o dürüst yürümektedir.

Kimse duymaz göğsünde kopan amansız harbi,
Gürültülü alkışlar unutturmasın sana seni.
Yalnızca aynadaki o yorgun gözler bilir kalbi,
Unutma; her fırtına kökünden sınar gövdeni.

Nihayetinde sert bir rüzgar savurur bu külleri,
Geriye kalacak olan sadece sessiz bir izdir.
Bırak o yalan vitrinleri, o riyakar dilleri,
İnsanı insan yapan, göğsünde sakladığı o gizdir.

Tamer KARAKAŞ
06.07.2026