Bir yangın miladıydı gözlerin değdiği o ilk iklim,
Lügatlar devrildi içimde, sustu en mağrur kelimelerim.
Söz incindi hicabından, lakin o an anladım ve bildim;
İki ruh, tek bir sükutta eriyor, sessizce dökülüyor dilim.

Fırtınalar kopar da sinemde, dudaklarım bir mühür taşır,
Söylenecek çok şey varken, insan kendi gölgesiyle savaşır.
Sen de yanarsın bilirim, o mahzun duruşun hep bundandır,
Aşk, bir uçurum kenarında ikimizin de bildiği o gizli candır.

Kalbin o derin sızısı, her nefeste göğsümü deşen bir oktur,
İki tarafta aynı alev, ama konuşmaya mecalimiz yoktur.
Varsın dökülmesin cümleler, bu dilsiz acı da aşka dahildir,
Susmayı bilmek, en büyük ikrardır, sevmeyi bilene delildir.

Aşk bir bütündür artık bu sükutta, ne bir eksik ne bir fazla,
Biz seninle sustukça büyüyeceğiz, yazılmamış en asil lafızla.
Yürek sızlasa da derinden, bu sessiz vuslat bizim tacımız,
Aynı göğün altında, aynı dertle kutsandı sessiz acımız.

18 Ağustos 2026
Tamer KARAKAŞ