Bir kibrit çöpüydü parlayıp sönen,
Aşkın pazarında hasretmiş pişen.
Karanlık sularda yollara düşen,
Garip bir yolcuyum sükûta dönen.

Sokak lambası dertli dertli yanar,
Gecenin bağrında bir yara kanar.
Bu sessiz caddede acılar donar,
Sönmeyen yangını kalbinde arar.

Gurbetin dumanı çöker serime,
Kimseler merhem olmaz derdime.
Yalnızlık yazılmış bu kaderime,
Maziyi hiç sorma o zaten eski bir yara.

Yılların yükünü vurdum sırtıma,
Umutlar kapıldı ömür fırtınama.
Kader ağlarını ördü yoluma,
Yine de dönüp bakmadım arkama.

Aramıza girdi o karlı dağlar,
Hasretin yüküyle bu gönül ağlar.
Zaman zincirini ömrüme bağlar,
Geçit vermez artık o eski yollar.

Herkes bir telaşla bir ikbal arar,
İnsan kendi eliyle ömrünü yorar.
Fani dünyada hep boşadır efkar,
Gönül kapısını tek anahtar açar.

Ben o kalabalık yollardan geçtim,
Aşkı da acıyı sükutta seçtim.
Ruhumu hesapsız derine çektim,
Dünyadan el çekip bir seni seçtim.

Tamer KARAKAŞ
20 Ağustos 2026