SEN BENDE EKSİKSİN
Baktığım her yerde sen varsın.
Şimdi sabahları
Güneş daha erken doğuyor,
Güneş cayır cayır yakıyor,
Ama kalbim hâlâ üşüyor.

Her sabah aynı soruyu soruyorum
Sen neredesin?
Çözemiyorum içimdeki bu kördüğümü.
Ben sana dönüşmüşken,
Sen bende nasıl bu kadar eksildin?
Seni çok özledim.
Diyemiyorum...
Gururum izin vermiyor.
Dudaklarıma kadar geliyor kelimeler,
Ama bir türlü dökülmüyor.

İçimde sadece adı konulamayan
Derin bir eksiklik kalıyor.
Her şey yarım...
Her şey sessiz...
Her şey anlamsız...
Gözyaşlarım usulca
Süzülürken yanaklarımdan,
Ağlamaktan yorulmuş gözlerim
Yine seni arıyor.
Sesini...
Gölgeni...
O güven veren sıcak omzunu...

Başımı bir kez daha omzuna koyup,
Dünyanın bütün yükünü
Orada bırakmak istiyorum.
Çok şey istemiyorum aslında...
Biraz şefkat,
Biraz huzur,
Biraz da sen...

Ben, fırtınanın ortasında
Yönünü kaybetmiş bir gemiyim.
Sen ise
limanını çoktan kapatmış bir yabancı...
Bir çocuk gibi,
Üşüyorum...
Ama ne olur,
Nasıl olduğumu sorma.
Bunu bir ben bilirim,
Bir de geceleri sessizce
Beni dinleyen duvarlar.

Sen bende eksiksin sevgilim...
Ve sol yanım,
Senden sonra hep yarım kaldı.

İçimde çözülemeyen düğümleri,
Geçmişin izlerini,
Kalbimin sessiz çığlıklarını
Yine bu gece susturmaya çalışıyorum.
Ne yana dönsem sitem,
Ne yana baksam anılar...

Sustukça büyüdü içimde bu sessizlik.
Artık ne gitmek mümkün,
Ne de kalabilmek...
Eksikliğin,
Göğsümün tam ortasında
Çözülmeyen bir kördüğüm.
Alnımıza yazılmış ayrılığın
Kara yazısı gibi duruyor.

Şimdi ne sen çözebilirsin
Bu düğümü,
Ne de ben
Sensiz geçen tek bir güne bile alışamıyorum.
Artık özledim diyemiyorum.
Çünkü özlem,
Bir cümle olmaktan çıktı.
Eksikliğinle yaşamayı öğrendim belki...

Ve biliyorum;
İnsan en çok,
Başını yaslayabildiği
Omzu kaybedince yetim kalıyor.
Ben de senden sonra
Bir omuzun değil,
Bir ömrün eksikliğiyle yaşıyorum.

Sen gittin belki...
Ama bende kalan sen,
Hâlâ gitmedi.
Çünkü bazı insanlar gider...
Ama eksikliği,
Ömrün sonuna kadar
İnsanın içinde yaşamaya devam eder.