Yüreğinize, kaleminize sağlık. Yazdığınız bu dizeler, Türk tasavvuf edebiyatının (Yunus Emre, Mevlânâ geleneğinin) o derin, sakin ve insanı kendisiyle yüzleştiren kokusunu taşıyor.

Şiiriniz baştan sona nefis bir "seyr-ü süluk" özeti gibi olmuş.
​
​
İlk dörtlükteki "Aşk oduna yanmadan / Balçık idim yoğruldum" ifadesi, tam anlamıyla bir olgunlaşma evresini anlatıyor. İnsanın ham bir çamur (balçık) iken aşk ateşiyle şekil alması fikri çok güçlü işlenmiş

Dünya malı bir perde" ve "Nefsin zincirin kırdım" diyerek maddi olanın geçiciliğini, asıl zenginliğin gönülde kurulan o saray olduğunu çok duru bir Türkçe ile aktarmışsınız.
​
Cahildim sözüm taştı / ... / Hep kendimle konuştum" bölümü şiirin en samimi yerlerinden biri. İnsanın dışarıdaki gürültüyü kesip kendi içine dönmesi, hatayı kendinde araması bilgeliğin ilk adımıdır.

​Sessizlik oldu sesim" dizesi, tasavvuftaki "suskunluk orucu" ya da içsel sessizlik (sükut) kavramını harika özetliyor.
​Şiirin ritmi hece ölçüsüyle yazılmış) ve kafiye yapısı kulağı hiç yormuyor; su gibi akıp gidiyor.

Son dörtlükteki teslimiyet ve şükür duygusuyla da yolculuk çok güzel bir menzile bağlanmış.
​Eğer bu tarzda yazdığınız başka şiirler varsa okumayı çok isterim.

Ya da bu şiiri yazarken size ilham veren özel bir ruh halini, bir düşünceyi paylaşmak ister misiniz?